Wednesday, January 7, 2015

ശശിക്ക് ഷഡ്ഢി വേണ്ടാ

സണ്‍ ഗ്ലാസ്‌ ഒക്കെ വെച്ചു , പുതുതായി വാങ്ങിയ കാറിന്റെ ബോണറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു, ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ ഇടാൻ വേണ്ടി സ്മാര്‍ട്ട് ഫോണിൽ സെൽഫി എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ശശിക്ക് കലശലായ നെഞ്ചുവേദന വന്നത്. 

ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ ശശി പോത്തിന്റെ പുറത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു .   
പോത്തിനെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തിരുന്ന ആളിന്റെ രോമം നിറഞ്ഞ വിശാലമായ പിന്ഭാഗവും ഗെറ്റപ്പും കണ്ടപ്പോഴേ ശശിക്ക് തന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലായുള്ളൂ .
ഡ്രൈവറിനു പോത്തിന്റെ മുശുക്ക് മണവുംഉണ്ടല്ലോ എന്ന് ശശി ഓർത്തു .  

പോത്തിന്റെ പുറത്തെ രോമം കൊണ്ട് ചന്തി നോവുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നാലോചിച്ച് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആണ് ശശിക്ക് താൻ നഗ്നനാണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്‌ .     

മേലനങ്ങി ഒരു പണിയും ചെയ്യാതിരുന്നിരുന്ന് പഞ്ഞി പോലെയിരിക്കുന്ന തന്റെ ചൂണ്ടു വിരൽ കൊണ്ട്  ,പോത്തിന്റെ ഡ്രൈവറുടെ പുറത്ത് ശശി മെല്ലെ തോണ്ടി വിളിച്ചു ... "അദ്ദേയ് "     

"ഉം " എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് അന്തകൻ മെല്ലെ തല തിരിച്ചു .    

പടത്തിൽ കാണുന്നപോലെ കൊമ്പൻ മീശയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ എന്നാശ്ചര്യപ്പെട്ട ശശി അനാഗതശ്മശ്രുവിന്റെ മുഖത്ത്  നോക്കി ചോദിച്ചു .
"ഞാനേ ... എനിക്കെ .. ഡ്രസ്സ്‌ ഒന്നും ഇല്ല . ഈ തുണിയൊന്നും ഉടുക്കാണ്ടേ പിറന്നപടി  പോത്തിൻ പുറത്ത് ! കഷ്ടാണ്‌"

"ശശിക്കുഞ്ഞേ " അന്തകന്റെ സ്നേഹമസൃണമായ വിളികേട്ടു ശശിക്ക് കുളിര് കോരി .
"നിനക്കെന്തിനാ ഇനി തുണി ? നാണം കൊണ്ടാ ?" 

ശശിക്ക്  എന്ത് പറയണം എന്ന് സംശയം തോന്നിയെങ്കിലും വെറുതെ മൂളി "ഉം.." 

അന്തകൻ ചിരിച്ചു "കുമാരനാശാന്റെ വരികളെ പാരഡി ആക്കി പറഞ്ഞാൽ ഹന്ത ഷഡ്ഢി നിബദ്ധമല്ല നാണം .നീ എങ്ങോട്ടാണോ പോകുന്നത് അവിടെ ഒരുത്തനും തുണിയില്ല. അതായത് ഈ വഹ തുണിയും മണിയും ഒന്നും ലവലേശം വേണ്ടാത്ത ഇടത്തേക്കാകുന്നു നിന്റെ പോക്ക് " 

ശശി എന്നിട്ടും കെഞ്ചി "ന്നാലും ഒരു ഷഡ്ഢിയേലും..കേരളാ പോലീസ് കൂടി ഷഡ്ഢിയിടീച്ചേ കൊടുംപാതകികളെ വരെ നടത്താറുള്ളൂ. അറിയാലോ ?  " 

കാലന്‍ പറഞ്ഞു "ശശി ക്ടാവേ .. നീ പോകുന്നിടത്ത് സമസ്ത പരിഷകളും ഒരു വഹകളും ധരിക്കാതെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ സോഷ്യലിസം ആചരിക്കുകയാണ് എന്നറിക . അവിടെ ഷഡ്ഢിധാരിയായി നീ ചെന്നാല്‍ , വാണാല്‍.. ഷഡ്ഢിയില്ലാ രാജ്യത്തെ ഷഡ്ഢിധരിച്ച രാജാവാകും നീ .. സോഷ്യലിസം തകരും . അതുകൊണ്ട് ഫോര്‍ഗറ്റ് ഇറ്റ്‌ " 

തന്റെ ബംഗ്ലാവിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലെ അയയില്‍ ഉണങ്ങാനിട്ടിരിക്കുന്ന, ഓട്ടകള്‍ വീണ ഷഡ്ഢിയെ ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ ഓര്‍മ്മിച്ചുകൊണ്ട് ശശി എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി സോഷ്യലിസ്റ്റാവാനായി യാത്രയായി .

Thursday, October 9, 2014

ബാലി മത്തനാണ്

ആഢ്യത്വം ഉള്ള നഗരം.
മാസത്തില്‍ എപ്പോഴും കലാപരിപാടികള്‍ .
വിശിഷ്യാ, കഥകളിയും ഭരതനാട്യവും കൂത്തും മേമ്പൊടിയായി പാട്ടും (സാധാരണ പാട്ട് കഴിഞ്ഞാണല്ലോ കൂത്ത് വരിക ).

സ്ഥലത്തെ പ്രധാന കേന്ദ്രത്തിലെ പ്രധാനികളുടെ കൂട്ടയ്മായാകുന്നു കളിത്തട്ട്  കഥകളിക്ലബ്ബ് . സ്ഥാപിച്ചത് എന്നാണെന്ന് സ്ഥാപകനു പോലും ഓര്‍മ്മയില്ലാത്തവണ്ണം പഴകിയത് എന്നാണു പ്രധാനികളുടെ ഭാഷ്യം . കഥകളിയെക്കാളും പഴകുമോ എന്നും ഐതിഹ്യമുള്ളതായും ചില  പ്രധാനികള്‍ അടക്കം പറയാറുണ്ട്‌  . പ്രധാനികള്‍ ആരും തന്നെ കഥകളി കാണാന്‍ നാട് വിട്ടു പോകാറെയില്ല. ഞങ്ങള്‍ കഥകളിയെത്തേടി പോകാറില്ല . കഥകളി ഞങ്ങളെ തേടി വരാറേ ഉള്ളൂ എന്ന് പ്രധാനികളില്‍ പ്രധാനി ചുമ്മാ  പറയാറുണ്ട്‌ . കാര്യത്തില്‍ കാര്യമുണ്ട് താനും . മാസത്തില്‍ കിറുകൃത്യം കളി . വിവിധ വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ വേറെ . അതും പൊതുജനത്തിനു സൌജന്യമായി . കളി കഴിഞ്ഞു കളിപ്പണം വാങ്ങാന്‍ രൌദ്രസ്ഥായി പിടിക്കാറുള്ള ആശാന്‍ പോലും കളിത്തട്ടില്‍ വന്നാല്‍ കളി കഴിഞ്ഞു കവറു കയ്യില്‍ നിന്നും കവര്‍ന്ന്  പോക്കറ്റിലിട്ടു ക മാ എന്ന് മിണ്ടാതെ പോവും . കളിസ്ഥലത്തും അണിയറയിലും അച്ചടക്കം നിര്‍ബ്ബന്ധം . താഴെ വീണാല്‍ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന് സ്ത്രീകള്‍ പോലും  സേഫ്റ്റി പിന്നുകള്‍ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളില്‍ കുത്തി വരാറില്ല . അത്ര രാശിയും ഗാംഭീര്യവും പാരമ്പര്യവും ഉള്ള  സ്ഥലമാണ് എന്ന് സാരം .

അങ്ങിനെയിരിക്കെ കളിത്തട്ടിലെ പ്രധാനികള്‍ കളി നിശ്ചയിക്കുവാനായി യോഗം കൂടുന്നു . കളി നിശ്ചയിക്കുക എന്നത് ഒരു അപാരമായ ചടങ്ങാണ് . കളി കാണാന്‍ പോലും വരാത്തവര്‍ കമ്മറ്റിക്ക് വന്നു കഥയുടെയും നടന്മാരുടെയും പേര്  നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു കുഴപ്പത്തിലാക്കിക്കളയും . പ്രധാനികളില്‍ ചിലര്‍ക്കാകട്ടെ, കളിയില്‍ അത്ര കണ്ടു കമ്പം പോരെങ്കിലും ആട്ടക്കഥാരചനയില്‍ അസാരം കമ്പം ഉണ്ട് താനും . റിട്ടയേഡ് പ്രൊഫസര്‍ കുട്ടികൃഷ്ണ കയ്മള്‍  അത്തരുണത്തില്‍ ദ്രുതകവിയായി വിലസുന്ന ഒരു ദേഹമാണ് . റിട്ടയര്‍ ആയതില്‍ പിന്നെ കുട്ടികളെ കൊണ്ട് ശല്യമില്ലാത്തതിനാലും , തന്റെ സഹധര്‍മ്മിണിക്ക് തന്റെ ശല്യം ഒഴിവാക്കാന്‍ വേണ്ടിയും  അദ്ദേഹം അനുദിനം ആട്ടകഥകള്‍ രചിച്ച് കഥകളിയെ നിരന്തരം ദ്രോഹിച്ചു പോന്നിരുന്നു . കാക്കമ്മചരിതം (മൂലകഥ : ഏകാദശി നോറ്റ കാക്കയുടെ കഥ ) , ശുനകവിഭ്രമം (മൂലകഥ : പട്ടിയുടെ വായില്‍ നിന്നും എല്ല് പോയത് )  തുടങ്ങി പത്തോളം തദ്ദേശകഥകള്‍ രചിച്ച് , ചൊല്ലിയാടിച്ച് പ്രേക്ഷകപരിഷകളുടെ സഹനശക്തി പരിശോധിച്ചശേഷം  വിദേശ സാഹിത്യത്തിലും കൈവെക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു കയ്മള്‍ . ഗബ്രിയേല്‍ മാര്‍ക്വെസിന്റെ "ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍" ആട്ടക്കഥ എഴുതിത്തുടങ്ങുകയും , കേണല്‍ ഔരേലിയാനോ ബുയെന്‍ദിയ ചിരിച്ചു പുരികമിളക്കിക്കൊണ്ട് പതിഞ്ഞപദം ആടുന്ന സീന്‍ ഏഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുയും ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കമ്മറ്റി കൂടിയത് . കമ്മള് തന്റെ കഥ വെക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു കളയും എന്ന ഭയം പ്രധാനികള്‍ക്കെല്ലാം കലശലായുണ്ട് . എങ്കിലും കയ്മളിന്റെയും മറ്റ് ആസ്ഥാന  ആട്ടക്കഥാകൃത്തുക്കളുടെയും കഥകളെ കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാനും , ഉണ്ണായിവാര്യരും മറ്റും ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്യുകയും വരുന്ന അഞ്ചു മാസത്തെ കളികള്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു . കളിത്തട്ടിന്റെ പ്രസിഡണ്ട്‌ , റിട്ടയേഡ് ഫോറസ്റ്റ് കണ്‍സര്‍വേറ്റര്‍ അനന്തയ്യര്‍ തന്റെ പരുത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ഭൂപാളരാഗത്തില്‍ മംഗളം പാടി, യോഗത്തില്‍ നിന്നും ആളുകളെ തുരത്തിയോടിച്ചു .

അങ്ങിനെ ഒരു ജനവരിയിലെ കഥകളിയായി .
കഥ ബാലിവധം .
ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ഒക്കെ വരുന്നുണ്ട് അന്നത്തെ കളിക്ക് .  
താടിയില്‍ വിശിഷ്യാ കേമനും പ്രധാനികളുടെ കണ്ണിലെ ഉണ്ണിയും നീരും ഒക്കെയായ കലാമണ്ഡലം കുഞ്ഞമ്പുവാകുന്നു ബാലി . കുഞ്ഞമ്പുവാശാന്‍ താടിവേഷക്കാരിലെ മുത്താകുന്നു . വര്‍ഷങ്ങളുടെ അഭ്യാസ പരിചയം . തീഗോളം പോലത്തെ കണ്ണുകള്‍, നടുക്കുന്ന അലര്‍ച്ച . നേടിയെടുത്ത സല്‍പ്പേര് കൊണ്ട് തന്നെ ഈയിടെയായി ആശാന് കാലുകള്‍ അനക്കുകയേ വേണ്ടൂ . കലാശം ചവിട്ടുന്നതായി തോന്നിപ്പിക്കുകയെ വേണ്ടൂ . ബാക്കിയൊക്കെ ബാക്കില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചെണ്ടയും മദ്ദളവും ഒക്കെ കൊട്ടുന്ന മിടുക്കന്‍മാരുടെ   പണിയാകുന്നു. ആശാന്റെ പാദചലനങ്ങള്‍ ഇടിമുഴക്കം എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വണ്ണം  കൊട്ടിനിറക്കും അവര്‍. കുഞ്ഞമ്പുവാശാന്‍ താടിവേഷക്കാരില്‍ രത്നമാകുന്നു .

ആറു മണിക്കാണ് കളി തുടങ്ങുക . കുഞ്ഞമ്പുവാശാന്‍ ഒന്നര മണിക്ക് തന്നെ ഫ്രഷായി ബസ്സ്റ്റാന്റില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങുന്നു . കളിസ്ഥലത്തേക്ക് നടക്കുന്നു . വല്ലാത്ത ദാഹം .  വഴിവക്കില്‍ അതാ സര്‍ക്കാര്‍ വക കരിക്ക് ഷോപ്പ് . ബിവറേജസ് കോര്‍പ്പറേഷന്റെ പൂമുഖവും അവിടത്തെ അരുമയാര്‍ന്ന ആരവവും ആശാനെ ഹഠാദാകര്‍ഷിച്ചു.  ആരവത്തില്‍ അലിഞ്ഞ് അല്‍പനേരം. കിട്ടിയ കരിക്കിന്റെ മൂക്ക് ചെത്തി നാവില്‍ തൊടാതെ തൊണ്ടയില്‍ ഒഴിച്ച് കണ്ഠശുദ്ധി വരുത്തി, പുറത്തേക്ക് ഒന്ന് ഊതി അവിടെയൊക്കെ വീശി നടന്നിരുന്ന മാരുതനെ ഫിറ്റാക്കിവിട്ട്, തൃപ്തിപ്പെട്ട്‌ കളിസ്ഥലത്തേക്ക് ഇരുകാലില്‍ കുത്തനെ വലിഞ്ഞു നടന്നു .  
ആശാന്റെ കണ്ണുകള്‍ എന്തേ ഇങ്ങനെ ചുകന്നിരിപ്പാന്‍ എന്ന് ചില പ്രധാനികള്‍ ശങ്കിക്കാതിരുന്നില്ല . കഥകളിക്കാരന്റെ കണ്ണല്ലേ . ചുണ്ടപ്പൂവിന്റെ എഫക്റ്റ് പോയിക്കാണില്ല എന്ന് സ്വയം സമാധാനിച്ചു . 

ബാലിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുവാനായി ഒരു കണ്ണാടിയൊക്കെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ പിടിച്ച്  ആശാന്‍ തേപ്പ് തുടങ്ങി . തേച്ച് തേച്ചു വന്നപ്പോള്‍ അതാ ദര്‍പ്പണത്തില്‍ ഒരു പ്രതിബിംബം ചിരിച്ചു പുരികമിളക്കി നില്‍ക്കുന്നു . പിറകില്‍ നിന്ന് ചിരിക്കുകയാണ് . ആശാന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയും,  ആശാന് വേണ്ടി നിരന്തരം കറങ്ങുന്ന ഒരു "ഫാനും " അഥവാ ആസ്വാദകവൃന്ദനും ആകുന്നു തഥാഗതന്‍. കഥകളി മുറയില്‍ തന്നെ കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ കുശാലായി കഴിച്ചതിനു ശേഷം  ആസ്വാദകവൃന്ദന്‍ വലതു കയ്യിലെ പെരുവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും അര്‍ദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയില്‍ അകത്തേക്ക് വളച്ചുപിടിച്ചു ആശാനോട് "ദാഹിക്കുന്നില്ലേ " എന്ന് ചോദിച്ചു .

ദാഹമില്ലാത്ത ആശാന് അത് കണ്ടപ്പോള്‍ കലശലായ ദാഹം തോന്നി . തേപ്പ് നിര്‍ത്തി കണ്ണാടി താഴെ വെച്ചു എന്ന് സാരം . ചങ്ങാതി നന്നായാല്‍ കണ്ണാടി വേണ്ടാന്നാണല്ലോ . 

"അല്ല ... ഞാനിനി ചുട്ടിക്ക് കെടക്കാന്‍ പുവ്വാണ്."

"ഹയ്യ്‌ ! അദ്ദക്കെപ്പോ ന്താ പ്പോ.  നമ്മള് ഒന്നപ്രത്തേക്ക് മാറ്വാ . കരിക്കില് ഒരു തൊളയിട്വാ . ഒന്ന് ഘ്രാണിക്ക്യാ  . പോര്വാ. അദ്ദന്നെ"

ന്യായം! ആശാന്‍ വൃന്ദന്റെ കൂടെ ഒന്ന് മാറി സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയില്‍ കരിക്കിന്റെ മൂക്കിനെ ഉച്ചാടനം ചെയ്ത് അഗ്നിദ്രാവകത്തെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചു . 

ഇവന്‍ ഛിദ്രം ഉണ്ടാക്വോ ?" ആശാന്‍ ആസ്വാദകവൃന്ദനോടായി ചോദിച്ചു . 

"യെന്താ  ആശാന്‍ യീ പറയണ് ? തീക്കട്ടയില്‍ ഉറുമ്പരിക്ക്യെ ? ദ്രാവകത്തെ ആശാന്‍ ഫിറ്റാക്കിയതല്ലാതെ മറിച്ച് ചരിത്രമുണ്ടോ "

നെവര്‍ ! ആശാന്‍ തൃപ്തമാനസനായി നേരെ പോയി ചുട്ടിക്ക് കിടന്നു . 

ചുട്ടിക്കാരന്‍, ആശാനെ കുരങ്ങന്റെ രാജാവായി രൂപാന്തരം വരുത്തി തോളത്തു തട്ടി വിളിക്കുമ്പോള്‍ ആശാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ പലതവണ ദക്ഷനെ വധിക്കുന്ന വീരഭദ്രനായി ആടിയമര്‍ന്നിരുന്നു . മുരണ്ടുകൊണ്ട് കുഞ്ഞമ്പുനായര്‍ പായയില്‍ നിവര്‍ന്നിരുന്നു . തനിക്കു ചുറ്റും ഇതാ വാനരസഭയിലെ  അംഗങ്ങള്‍ . 

"എവ്വടെ അവന്‍ ? ആ സുഗ്രീവന്‍ ?"

"അല്ലാ! സുഗ്രീവന്‍ ഒക്കെ അരങ്ങത്ത് പോയി ആശാനേ. ആശാന്‍ ഉടുത്ത്കെട്ടിയാട്ടെ" പെട്ടിക്കാരന്‍ വിനീതനായി പറഞ്ഞു 

"ഇന്നബ്ബനെ ഞാന്‍ കൊല്ലുടാ ." എന്നും പറഞ്ഞു കുഞ്ഞമ്പുവാശാന്‍ തിരിഞ്ഞതും അതാ നില്‍ക്കുന്നു ആസ്വാദകവൃന്ദന്‍

പിന്നെയും. കയ്യില്‍ പെരുവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും അര്‍ദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയില്‍ അകത്തേക്ക് വളച്ചുപിടിച്ച മുദ്ര . മുഖത്ത് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ചിരി .

ആശാന്‍ ശാന്തനായി , ആശയ ഗംഭീരനായി, വൃന്ദന്റെ പിറകെ പോയി ഒരു കരിക്കിന്റെ ചാരിത്ര്യം കൂടി കവര്‍ന്നെടുത്ത് തിരികെയെത്തി ഉടുത്തു കെട്ടാന്‍*1 നിന്നു. അഥവാ നിന്ന് കൊടുത്തു . കെട്ടലൊക്കെ അവരായി അവരുടെ പാടായി . ആശാന്‍ അതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ  കിഷ്കിന്ധയിലെ ബാലിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു . ഇന്ദ്രപുത്രനായ ബാലി . അതിബലവാന്‍ . 
"ഗ്വഗ്വേ " എന്നലറിയ, ഉടുത്തുകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന ,ബാലിയെ കണ്ടപ്പോഴേ കളിത്തട്ടിലെ ഒരു പ്രധാനിയുടെ തലയില്‍ നിന്നും ഒരു കിളി ചിറകടിച്ചു പറന്നു പോയി .

ചുവന്ന താടി വെച്ചു കെട്ടുക , കുറ്റിച്ചാമരം*3 തലയില്‍ വെച്ചു മുറുക്കുക*2  എന്നീ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തുവെന്നോ ചെയ്തില്ലെന്നോ പറയാം . എന്തൊക്കെയോ വെച്ച് കെട്ടിയും കെട്ടാതെയും  കുഞ്ഞമ്പുനായര്‍ ബാലിയായി മാറി .
അരങ്ങില്‍ നിന്നും ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ ഉള്ള ഘണ്ടാരം രാഗം കേട്ടതും അലറിക്കൊണ്ട്‌ കുഞ്ഞമ്പുന്റെ ബാലി അരങ്ങത്തേക്ക് ആടിയാടി നീങ്ങി .

"ഇത്ഥം ഭൂചക്രവാളം ഞെടുഞെടെയിളകിത്തുള്ളുമാറട്ടഹാസൈ" ശ്ലോകം പാടിയ പാട്ടുകാരനോ അതോ ഞാനോ എന്നാ മട്ടായി കുഞ്ഞമ്പു .

സദസ്സില്‍ ഘനഗംഭീരന്മാരായി അണിനിരന്നിരിക്കുന്നു റിട്ടയേഡ് ഫോറസ്റ്റ് കണ്‍സര്‍വേറ്റര്‍ അനന്തയ്യരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ എല്ലാ പ്രധാനികളും . ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ജോലിയെന്ന നേരംപോക്കിനിടയില്‍ കഥകളി പോലുള്ള ഫോക്ക്ഡാന്‍സുകളെ ഗൌരവമായി കണ്ടുകളയാം എന്ന ഒരൊറ്റ ഉദ്ദേശത്തില്‍ സംസ്ഥാന ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ശ്രീമതി അപരാജിതാ ദീക്ഷിത്  സ്തോഭത്തോടെ വിജ്രുംഭിതയായിരുന്നു . അതാ പന്തവും കൊളുത്തി അലറിക്കൊണ്ട്‌ ബാലി . ആയമ്മക്ക് ഭയം തോന്നി . ദില്ലിയിലെ തണുപ്പത്ത് കൂടി ഇത്രയും കിടുകിടുപ്പ് തോന്നിയിട്ടില്ല . 

സുഗ്രീവനും ബാലിയും യുദ്ധം തുടങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും ബാലി പച്ചമലയാളത്തില്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി . ബാലിയുടെ വയറ്റിലെ കരിക്കുകള്‍ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു . ആംഗികം നാമമാത്രവും വാചികം മുഖ്യവും ആയതോടെ പ്രധാനികളും കാണികളും ഞെരിപിരി കൊള്ളാന്‍ തുടങ്ങി . ഗവര്‍ണ്ണര്‍ നിര്‍ന്നിമേഷയായി ബാലിയുടെ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ കേട്ട് ചെവി വട്ടം പിടിച്ചിരുന്നു . "ദിസ് ബാലി ഈസ് അമേസിംഗ് യാര്‍ " എന്നും ചൊല്ലിനാള്‍.

അതാ ബാലിയുടെ തലയിലെ കുറ്റിച്ചാമരം ഊരി വലത്തേക്ക് തൂങ്ങുന്നു . ബാലി താങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് . അതോ സുഗ്രീവനെ കണ്ടിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യാനായുള്ള സൌകര്യത്തിനായി  തലയില്‍ നിന്നും ഊരിയതോ ? 
യുദ്ധം മൂര്‍ച്ചിച്ചു. ബാലി മലയാളി തന്നെയോ  എന്ന ഊഹാപോഹങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ ബാലി സുഗ്രീവനെ നല്ല പച്ച മലയാളത്തില്‍ തെറി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു .

പരുങ്ങി നിന്ന സുഗ്രീവന്‍  രാമനെ ക്ഷണത്തില്‍ വരുത്തുവാന്‍ പിറകിലേക്ക് സിഗ്നല്‍ കാട്ടി . എവ്വടെ ഈ ചീരാമന്‍!!

അതാ ശ്രീരാമന്‍ . ബാലിയെ വധിക്കാം എന്നു സുഗ്രീവനുമായി സഖ്യം ചെയ്ത സാക്ഷാല്‍ ശ്രീരാമന്‍ . കുലച്ച വില്ലില്‍ അമ്പു തൊടുത്ത് രാമന്‍ ഒരൊറ്റ എയ്ത്ത് .

ശരിക്കും ബാലി താഴെ വീഴേണ്ടതായിരുന്നു . കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ ബാലി അതിനൊരുക്കമായിരുന്നില്ല .

വയറ്റില്‍ തിളയ്ക്കുന്ന കരിക്കിന്‍വെള്ളം .
വലതുകയ്യില്‍ ഊരി നില്‍ക്കുന്ന കുറ്റിച്ചാമരം .
അതിനിടയില്‍ അമ്പെയ്ത്ത് .
ആരെടാ നീ !! എന്നെ കൊല്ലാമെന്നു കരുതിയോ ? ഗ്വാഗ്വെ

ഇനി ബാലിശ്രീരാമനെ വധിച്ചു കളയുമോ എന്ന് ശങ്ക.
പക്ഷെ അവസരോചിതമായി സുഗ്രീവന്‍ ബാലിയെ ബലമായി പിടിച്ചു കിടത്തി അവിടെ കിടന്ന ഒരമ്പ് എടുത്ത് വയറ്റത്ത് കുത്തനെ ഫിറ്റ് ചെയ്തുകൊടുത്തു . ഇനി ചാവുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ !

എവ്വടെ !!!!

അതാ കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ ബാലി എഴുന്നേറ്റു വരുന്നു . സുഗ്രീവന്‍ ബാലിയുടെ ഭാര്യ താരയെ ഒരു കൈ സഹായത്തിനു വിളിച്ചു. താര ഒരു വശത്തും, സുഗ്രീവന്‍ മറു വശത്തും ആയി ഇരുന്നു ബാലിയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി കിടത്തി മയ്യത്താക്കി. തിരശീല പിടിച്ചിട്ടെ അവര്‍ മയ്യത്തായ ബാലിയെ സ്വതന്ത്രനാക്കിയുള്ളൂ എന്ന് സാരം . കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ ബാലി എഴുന്നേറ്റ്  വീണ്ടും അലറിക്കൊണ്ട്‌ അണിയറയിലേക്ക് പോയി .

അനന്തയ്യരും കൃഷ്ണക്കയ്മളും അടങ്ങുന്ന പ്രധാനികള്‍ ശ്വാസം നേരെ വിട്ടു . ഗവര്‍ണ്ണര്‍ ശ്രീമതി അപരാജിതാ ദീക്ഷിത് അതോടെ "വാവ് ! വാട്ട് എ ഷോ" എന്ന് പറഞ്ഞു (അഭിനയം സ്വാഭിവകമാവുമ്പോള്‍!). ആയമ്മയെ പ്രധാനികള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഒരുവിധം കാറിനുള്ളില്‍ ആക്കി വാതിലടച്ചു പറപ്പിച്ചു  വിട്ടു .

അനന്തയ്യര്‍ മൈക്ക് കയ്ക്കലാക്കി നിരുദ്ധകണ്ഠനായി, ഗദ്ഗദയ്യര്‍ ആയി അനൌണ്സ് ചെയ്തു .

"സഹൃദയരെ . മദ്യപിച്ച് മദോന്മാത്തനായി ഒരാള്‍ കാണിച്ച ഈ അവിവേകത്തിന് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു . ഇനി മേലാല്‍ കുഞ്ഞമ്പുവിനു ഇവിടെ വേഷമില്ലാ"

അണിയറയില്‍ നിന്നും അപ്പോള്‍ ഒരു അലര്‍ച്ച കേട്ടു

"ഗ്വാഗ്വേ .. ഹേയ് .. അവിവേകോ !  ഇദ്ദേ .. പണ്ട് നാരദന്‍ രാവണനോടു പറഞ്ഞ പോലെയുള്ള ബാലിയാ . ബാലി മത്തനായിരുന്നു ഹേ."*4
__________________________________________________________________
*1ഉടുത്തുകെട്ടുക : കഥകളി വേഷത്തിന് അരയില്‍ കച്ചകെട്ടി അതിനു മേല്‍ തുണിയിട്ട് വലിപ്പം കൂട്ടി അതിനുമെലെ ഭംഗിയുള്ള ഞോറിയിടുക 
*2വെച്ചുമുറുക്കുക : കഥകളി വേഷക്കാര്‍ , കാതില്‍ തോടയണിയുക , തലയില്‍ കിരീടം വെക്കുക മുതലായവ ചെയ്യുന്നത് 
*3കുറ്റിച്ചാമരം : താടി വേഷങ്ങള്‍ക്ക് തലയില്‍ അണിയുന്ന വലിപ്പമുള്ള കിരീടം 
*4 - ബാലിവിജയം കഥകളിയില്‍ നാരദന്‍ രാവണനോടു പറയുന്നത് 
"ഓര്‍ത്താലതിലഘുവെങ്കിലുമൊരു 
വാര്‍ത്തയുണ്ടിപ്പോളുണര്‍ത്തുവാന്‍ 
മത്തനാം ബാലിക്കുമാത്രം
ഭവാനോടു മത്സരമുണ്ടതു നിസ്സാരമെത്രയും"

Friday, June 20, 2014

ഒരു പെന്‍സിലൊടിയുടെ ഓര്‍മ്മ

അമ്പലപ്പുഴയിലെ പുതുമന എന്ന ഇല്ലം വക ഒന്നര ഏക്കര്‍ ഒരു പറമ്പ് . കാരാത്ത് .

പായല്‍ മൂടിയ രണ്ടു കുളങ്ങള്‍ , കെട്ടിപ്പിടിച്ചാല്‍ എത്തം കിട്ടാത്ത രണ്ടു കൂറ്റന്‍ ആഞ്ഞിലിമരങ്ങള്‍ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി നില്‍ക്കുന്ന കുറച്ചു പെരുമരങ്ങള്‍ . അതിന്റെ ഇടയില്‍ വിശാലമായ പുല്‍ത്തകിടി .

പഠനവും അതിനെക്കാളേറെ ഇടവേളകളുമായി ഉല്ലസിച്ചു നടന്ന ഞങ്ങളുടെ കൌമാരയൌവനങ്ങളില്‍ കാരാത്തു പറമ്പ് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ യൌവനയുക്തവും ക്രീഢലോലവും ആക്കി തീര്‍ത്തു.

സീസണ്‍ വരുന്നതിനനുസരിച്ച് അതാത് സീസനുകളിലെ കളി കളിക്കുക എന്നത് എണ്‍പതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലും കുമാരന്മാരും യുവാക്കളും ആയ മറ്റേതു കേരളീയരെയും പോലെ  ഞാന്‍ അടക്കമുള്ളവരുടെയും  വിനോദമായിരുന്നു . സ്പോര്‍ട്സ് എന്നത് കേവലം വിനോദോപാധി അഥവാ സമയംകൊല്ലി മാത്രമാണ് അല്ലാതെ സംസ്ഥാനത്തിനോ രാജ്യത്തിനോ മഹത്തായ സംഭാവനകള്‍ കൊടുക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന എന്തോ സംഭവം ആണെന്ന ഭാവം സര്‍ക്കാരുകളെ പോലെ തന്നെ ഞങ്ങളെയും തീരെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല . ഒരുതരം നിഷ്കാമകര്‍മ്മം. ക്രിക്കറ്റ് സീസണ്‍ ആവുമ്പോള്‍ റബ്ബര്‍ പന്ത് , കോര്‍ക്ക് ബോള്‍, ക്രിക്കറ്റ് ബോള്‍ എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള ക്രിക്കറ്റ് കളി . 1983  എന്നമലയാള സിനിമ ഇറങ്ങിയത്‌ കൊണ്ട് ഇനി അതിന്റെ വിവരണത്തിന് പ്രസക്തിയില്ല .

കോപ്പ അമേരിക്ക / യുറോ / ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോള്‍ അടുക്കുമ്പോഴേക്കും ഉള്ള കാശെല്ലാം ഷെയര്‍ ഒക്കെ ഇട്ട് കൂട്ടത്തിലെ രണ്ടു പേര്‍ ആലപ്പുഴ ടൌണില്‍ പോയി ആഘോഷപൂര്‍വ്വം ഒരു ബോള്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരുന്നു . നിവിയ എന്നൊക്കെ എഴുതിയിട്ടുള്ള ഒരു ഫുട്ബോള്‍ ആണെന്നാണോര്‍മ്മ. പിന്നെ ഒരു നാല് മുളംതൂണുകള്‍ രണ്ടു മുടി പിണിക്കയര്‍ (ക്രോസ്ബാറിനു പകരം വലിച്ചു  കെട്ടാന്‍ ). സെറ്റപ്പ് റെഡി ആയിക്കഴിഞ്ഞു .

നാലുമണിക്ക് രണ്ടു ടീമും ഇട്ടു കളി തുടങ്ങുന്നു . കളിക്ക് റഫറി എന്നൊന്നില്ല . അതൊക്കെ തരാതരം പോലെ പരസ്പരം വിളിച്ചു പറയുന്നു . കളിയുടെ ആദ്യദിനങ്ങളില്‍ വാളെടുത്തവനെല്ലാം വെളിച്ചപ്പാടെന്നു പറഞ്ഞപോലെ ഇരു ടീമുകളിലെയും മുഴുവന്‍ അംഗങ്ങളും (ഗോളികള്‍ അടക്കം ) പന്തിനു പിറകെ ഒരു കണ്ട്രോളും ഇല്ലാതെ ഓടും എന്നതായിരുന്നു എടുത്തു പറയത്തക്ക സവിശേഷത . എല്ലാവര്‍ക്കും ഗോളടിക്കണം. മാറഡോണ, കനീജിയ ,  റൂഡ്‌ ഗള്ളിറ്റ് , റായിക്കാദ്, വാന്ബസ്ടന്‍ ,ബാജിയോ , സ്കില്ലാച്ചി , റൊമാരിയോ , ബാബെറ്റോ, റോബര്‍ട്ടോ കാര്‍ലോസ് തുടങ്ങി അതികായരുടെ കളിയൊക്കെ കണ്ടിട്ടുള്ള പന്താക്രാന്തം . ഒരു ഗോള്‍മുഖം മുതല്‍ മറ്റേ ഗോള്‍മുഖം വരെയുള്ള തേരാ പാരാ ഓട്ടം . ഇടക്ക് ഗോളോക്കെ വീഴും . ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഒഫ്സൈട് വിളിക്കും , തന്തക്കു വിളിയും മുറക്ക് നടക്കും . നാട്ടിന്പുറത്ത് ആര്‍ക്കും ബൂട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ . നഗ്നപാദരായാണ് കളി . ടിവിയിലെ കളിയില്‍ കളിക്കാര്‍ പന്ത് ബൂട്ട് കൊണ്ട് കുത്തിപ്പൊക്കി വിടുന്നത് കണ്ടു ആവേശോജ്വലമായി കളിക്കുമ്പോള്‍ നന്നായി പന്തടിക്കാനായി കാലിന്റെ പെരുവിരല്‍കൊണ്ട് ആഞ്ഞുകുത്തിവിടും . അപ്പോള്‍ "ക്ട്ക്കോ" എന്നൊരു ശബ്ദവും തൊട്ടുപിറകെ "അയ്യോന്റമ്മോ " എന്നൊരു ശബ്ദവും കേള്‍ക്കാം . അതായത് പെരുവിരല്‍ ഫുട്ബോളില്‍ കൊണ്ട് ഒടിഞ്ഞുളുക്കിയ ശബ്ദമാണ് ആദ്യത്തേത് . അതിനുള്ള അപരനാമധേയമാകുന്നു "പെന്‍സിലൊടിയുക" എന്നത് . രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം പെന്‍സിലിന്റെ ഉടമയുടെ ദീനരോദനമാണ് . അതോടെ ആവേശ്കുമാരന്മാര്‍ പതുക്കെ സൈഡാകും .

ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസത്തെ കളി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അത്യാവശ്യം മന്ദതകള്‍ ഒക്കെ വരും . കാരണം ശരീരം മൊത്തമായി ഇളകിയിട്ടുള്ള അസ്കിതകള്‍ . പ്രധാനമായും ഒന്ന് ചിരിക്കാന്‍ പോലും പറ്റില്ല . വയറിന്റെ മസിലൊക്കെ വല്ലാതെ വേദനിക്കും . പിന്നെ കക്കൂസിലോക്കെ പോയി ഒന്ന് കുത്തിയിരിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ വളരെ പരാധീനതകളോടെ ഇരു ഭിത്തികളിലും പിടിച്ചു പിടിച്ചു വേണം പതുക്കെ ഇരിക്കാന്‍ . ഇരു തുടകളിലും അസഹ്യമായ വേദനയാണ് .ഈ സമയത്താണ് അമ്മ പരിപാവനമായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന സാരിഫാളുകള്‍,, പഴയ സാരികള്‍ ഒക്കെ വീട്ടില്‍ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് . ഈ വസ്തുക്കളെല്ലാം പട്ടീസ് പോലെ കീറിയെടുത്തു നീര് കെട്ടിയ കാലില്‍ ചുറ്റിക്കെട്ടാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ആണത് . കാശ് കൊടുത്ത് വലിയ ബാന്റെജ് ഒന്നും വാങ്ങുവാന്‍ നമുക്ക് പാങ്ങില്ലല്ലോ .

വേദനയുടെ ആദ്യഘട്ടമോക്കെ കഴിയുന്നതോടെ കളി ഉഷാറാവുന്നു. ഓരോരുത്തരും അവനവന്റെ നിലക്കും വിലയ്ക്കും പറ്റിയ പൊസിഷനൊക്കെ പിടിച്ചു കളി തുടങ്ങുന്നു . ബോള്‍ കണ്ട്രോള്‍ ഒക്കെ ഒരു വഴിയാണ് . റൂഡ്‌ ഗള്ളിറ്റ് വലതു വിങ്ങിലൂടെ കുതിച്ചോടി വന്നു വലതു നിന്നും ഗോള്‍മുഖത്തിന്‌ കുറുകെ കൊടുക്കുന്ന ക്രോസ് മനസ്സില്‍ വെച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ പന്തും കൊണ്ടുള്ള പാച്ചില്‍ . കാണുമ്പോള്‍ പന്തും ഉരുട്ടി സ്പീഡില്‍ ഓടുകയാണ് എന്നെ തോന്നൂ . പക്ഷെ സ്പീഡില്‍ ഉരുളുന്ന പന്തിനു പിറകെ ഒരാവേശത്തിനു അങ്ങ് ഓടുകയാണ് എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം . ബോളും ആളും തമ്മില്‍ അങ്ങിനെ പ്രത്യേകിച്ച് ബന്ധമൊന്നും ഇല്ലെന്നര്‍ത്ഥം. ഒടുവില്‍ ക്രോസ്സിനു ദാഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഫോര്‍വേഡുകള്‍ അവിടെ നില്‍ക്കും ബോളും ആളും കൂടി നേരെ ഓടി പുറത്തു പോവുകയും ചെയ്യും . 

ഹൈലൈട്സ്

1. കുളത്തില്‍ വീണു നനഞ്ഞ ഫുട്ബോള്‍ , മണ്ണ് പറ്റി പിന്നെ പൊങ്ങിവരുമ്പോള്‍ ഹെഡ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നെറ്റിയില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന തരിപ്പ് 
2. വിജയന്‍ എന്നാ മുട്ടാളനായ ഒരു സഹോദരന്‍ അടിച്ച അടി നെഞ്ചു കൊണ്ട് തടഞ്ഞ മറ്റൊരു സഹോദരന്റെ ശ്വാസകോശം വാക്വം ആയി പോയത് . 
3. ബാക്ക് എന്നാല്‍ ഗോളടിക്കാന്‍ വരുന്നവനെ "കുത്തുകാല്‍" എന്ന സുകുമാരകലയിലൂടെ മുടന്തനാക്കി വിടുന്ന ഒരു പ്രത്യക് പൊസിഷന്‍ ആണെന്ന തോന്നല്‍ (ഈയുള്ളവന്‍ അത്തരത്തില്‍ മാത്രം പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന ഒരു ബാക്ക് ആയിരുന്നു എന്നത് സ്മരണീയം )
4. ഫോര്‍വേര്‍ഡ് എന്നാല്‍ എപ്പോള്‍ നോക്കിയാലും ഗോളിയുടെ ഒരു മീറ്റര്‍ അകലെ അടുപ്പും കൂട്ടി തീ കായാനിരിക്കുന്ന ഒരു ജാതി മനുഷ്യന്‍ എന്ന തോന്നല്‍ .
5. ഓഫ്സൈഡ് വിളി - പന്ത് മറ്റേ ടീമിന്റെ പെനാല്‍റ്റി ബോക്സില്‍ നിന്നും വരുന്നതാണെങ്കിലും ചുമ്മാ വിളിച്ചു കൂവി അലമ്പാക്കാനുള്ള ഒരു നിയമം .
6. 5-0 ത്തിനു മറു ടീമിനെ തോല്‍പ്പിക്കും എന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചിട്ട് , 7-0 ത്തിനു തോല്‍ക്കുമ്പോള്‍ "എന്നാലും നീയൊന്നും പത്ത് ഗോളടിച്ചില്ലല്ലോ" എന്ന് വാശിയോടെ കളിയാക്കുന്ന മഹേഷ്‌ എന്ന സുഹൃത്തിന്റെ കുറുമ്പ് 
7.പെനാല്‍റ്റി വിളിക്കുമ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്ന പച്ചത്തെറികളും തന്തക്കുവിളികളും .
8. പാഞ്ഞുള്ള വരവിന്റെ വേഗത കൊണ്ടാവാം "ശീര്‍" എന്ന ഇരട്ടപ്പേരുള്ള മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയായ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പക്ഷിയെ പോലെ കൈ വിടര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു പന്തടിക്കാന്‍ പാഞ്ഞുള്ള വരവ് .
9. കള്ളക്കളികളുടെ സീരീസ് 

.... ലിസ്റ്റ് അപൂര്‍ണ്ണം ...  ഗൃഹാതുരത എന്നത് അവനവന്റെ കാര്യം വരുമ്പോഴെങ്കിലും ക്ലീഷേ ആയി തോന്നാത്ത ഒരു പദമാണ് . ഒരു ചിന്തകളുമില്ലാതെ കളിച്ചു തിമര്‍ത്ത കാലം . അന്നത്തെ വേദനകള്‍ പോലും ഇന്ന് മധുരതരം. 

ഒന്നുകൂടി പെന്‍സിലൊടിക്കുവാന്‍ മോഹം ....

Saturday, April 26, 2014

പിഴിഞ്ഞൂണ്

മാമ്പഴക്കാലമായതില്‍ പിന്നെ, വാരാന്ത്യങ്ങളില്‍ ഉച്ചയൂണ് അത്യന്തം ശ്രമകരവും ഘനപ്പെട്ടതും അമറനും ആയിത്തീര്‍ന്നു . പേരറിയുന്നതും അറിയാത്തതും ആയ മാമ്പഴങ്ങള്‍ വേണം അനവധി. കയ്യില്‍ ഒതുങ്ങാത്ത വലിപ്പമുള്ളത് മുതല്‍ അമ്പഴങ്ങയുടെ വലിപ്പമുള്ള കുഞ്ഞന്‍ പഴംമാങ്ങകള്‍ അഞ്ചോ ആറോ എണ്ണം . എണ്ണത്തിലല്ല മറിച്ച് പിഞ്ഞാണം നിറയെ ചാറ് നിറയ്ക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനം .

പിന്നെ , ആറു വറ്റല്‍ മുളക് നന്നായി ചുട്ടത് (ന്ന് വെച്ചാല്‍ ചുടുമ്പോള്‍ ചുമയ്ക്കുന്നത് വരെ ചുടാം )
ഉപ്പ് - ആവശ്യത്തിനു 
തൈര് - ഉണ്ടെങ്കില്‍ കുശിയായി . ഇല്ലെങ്കിലും മുഷിയില്ല
ചോറിന്റെ അളവിന് പരിധി നിശ്ചയിക്കേണ്ടതില്ല. (ചാറിനൊത്ത ചോറും ചോറിനൊത്ത ചാറും എന്നായാലും മുഷിയില്ല )

കറിമാങ്ങാ , കര്‍പ്പൂര മാങ്ങാ , ചക്കരച്ചി ..അങ്ങിനെ പേരുള്ള ഇനങ്ങളില്‍  തുടങ്ങി ലവിടുത്തെ മാങ്ങാ , അപ്രത്തെ മാങ്ങാ എന്നൊക്കെയുള്ള പേരില്ലാപേരുള്ള മാമ്പഴങ്ങളുടെ ഒക്കെ ചെന്നി ചെത്തി അത് വഴി പെരുവിരല്‍ ആഴ്ത്തിയിറക്കി ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞ്‌ അവറ്റകളെ ഒന്നൊന്നായി നിഷ്ക്കരുണം വധിക്കുക . മാങ്ങാണ്ടി എന്നറിയപ്പെടുന്ന മാവിന്റെ മാതൃഭാവം "എന്നെ ഒന്ന് വിട്വോ " എന്ന് കരയുമ്പോള്‍ അതിനെ വശത്തേക്ക് മാറ്റി വെക്കാം .അങ്ങിനെ പിഴിഞ്ഞ് പിഴിഞ്ഞ് പിഞ്ഞാണം നിറയെ മാങ്ങാച്ചാര്‍ നിറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ അതിലേക്ക് നേരത്തെ ചുട്ടു ശരിപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന വറ്റല്‍ മുളകുകളെ ഇട്ടിട്ട് ഞെരിച്ച്,  ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് , ഉടച്ച് ചേര്‍ക്കുക .പാകത്തിന് ഉപ്പും ചേര്‍ക്കുക 

ഈ ചാറും , ചോറും നന്നായി കുഴയ്ക്കുക (അല്ല .. കലക്കുക ). വേണമെങ്കില്‍ (മധുരം മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നെങ്കില്‍ ) കുറച്ച് തൈരും ചേര്‍ക്കുക . ഒരു ലാമ്പ് ലാമ്പി ഒരു കൈക്കെടുത്ത് നാക്കിലെക്ക് വെച്ച് പാകം നോക്കുക . ശോ ! സഹിക്കില്ല .

എരിപുളികടുമധുരം ......

ഒരു മുന്നാഴി അരിയുടെ ചോറ് ആക്ഷേപമില്ലാതെ ഉണ്ണാം . സര്‍ ചാത്തു ഊണ് കഴിച്ചത് പോലെ നേരം വളരെ വൈകുന്നത് വരെ ഉണ്ടും വിയര്‍ത്തും തുടച്ചും പിന്നെയുമുണ്ടും കഴിച്ചു കൂട്ടാം.
ഈ ബഹളത്തിനിടയില്‍ സാധാരണ സീസണുകളില്‍ ഊണിനു സഹായത്തിനായി വിളമ്പി വരുന്ന അവിയല്‍ , തോരന്‍ , മെഴുക്കുപുരട്ടി തുടങ്ങിയവ ഒക്കെ "സൈഡ് " ലെ ഡിഷസ് ആവുകയാണ് പതിവ് (ഓരോ അഹങ്കാരങ്ങള്‍ .. അല്ലാതെന്താ ).

നമ്മള് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് , ബുദ്ധിമുട്ടി മാങ്ങയൊക്കെ പിഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴേക്കും എകപത്നിയും ഒറ്റപ്പുത്രിയും അമ്മയും  ഒരു മുക്കാല്‍ ഊണ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും . ഇടക്ക് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി "കഷ്ടം" , "പാവം" എന്നൊക്കെ പറയുന്നും ഉണ്ടാവും (മാങ്ങാ പിഴിയുന്നവനെ പറ്റിയാണ് )ഒടുക്കം ഈ ചാറും ചോറും ഒക്കെ മിക്സാക്കി അടിച്ചു കസറി , തീരാറാവുമ്പോള്‍, കുറെ ചാറു മാത്രം ബാക്കിയാവുമല്ലോ പിഞ്ഞാണത്തില്‍ . അതിങ്ങനെ പാത്രത്തില്‍ വൃത്തിയായി വടിച്ച് കൂട്ടി "ഹയ്യാ " എന്ന് രസത്തിലങ്ങനെ മോന്തി ഫിനിഷാക്കാനായി പോവുമ്പോള്‍ അതാ ഒരു കൈ നീണ്ടു വരുന്നു . പിറകെ ശബ്ദവും . "ഇങ്ങു തന്നേ .. എങ്ങനുണ്ടെന്നു നോക്കട്ടെ "
നമ്മുടെ ലേഡിയാകുന്നു .
ഏത്?.. എങ്ങനെ ?...
എങ്ങനൊണ്ടെന്നു നോക്കട്ടെന്ന് . എന്തൊരു  അനുകമ്പയും പുച്ഛവും  ആയിരുന്നു . കൊതിച്ചി . :)


കാലാകാലങ്ങളായി എഴുപത്തിയന്ച് - എഴുപത്തിയാറു റേഞ്ചില്‍ നിന്നിരുന്ന ശരീര തൂക്കം എണ്‍പതുകളിലെക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞു . ന്നാലും അതില്ലാതെ .

Sunday, February 16, 2014

ഈച്ചയടിയുടെ രീതിശാസ്ത്രം

 ഈച്ചയടി എന്നത് മലയാളിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ഒരു പണിയും ഇല്ലാത്തവന്‍ ചെയ്യുന്ന പരിപാടിയാണ് എന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും തര്‍ക്കമുണ്ടാവാന്‍ ഇടയില്ല .

പക്ഷെ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ "ഈച്ചയടി" എന്നത് അത്ര നിസ്സാരമല്ല എന്നും അത് നാടിനും വീടിനും ഗുണം ചെയ്യുന്ന വളരെയധികം സോഷ്യല്‍ കമ്മിറ്റ്മെന്റ് ഉള്ള ഒരു പ്രവൃത്തി  ആണ് എന്ന് വായനക്കാരെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുവാന്‍ കൂടിയാണ് ഈ പോസ്റ്റ്‌ 

പണ്ട് ഞാന്‍ അഭ്യസ്തവിദ്യനായ തൊഴില്‍രഹിതനായി (അതായത് പ്രീഡിഗ്രി - ഡിഗ്രി പഠനവും പുനര്‍ഗവേഷണ കാലങ്ങളും ;-) ) നടക്കുന്ന സമയം . പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍  തൊട്ടടുത്തുള്ള കാരാത്ത് കാവ് എന്നാ  ഒരില്ലപ്പറമ്പില്‍ ആണ് സമാനമനസ്കരായ സുഹൃത്തുക്കളോട് കൂടിയുള്ള സഹവാസം . ക്രിക്കറ്റ് , ഫുട്ബോള്‍ വേള്‍ഡ് കപ്പ്‌ വരുമ്പോള്‍ ഫുട്ബോള്‍ മുതലായ വിദേശകേളികള്‍ക്കൊപ്പം കബഡി , നിര , ശീട്ടുകളി (ഗുലാം പരിശ് , പന്നി മലത്ത് ), തീപ്പെട്ടി കളി , കിംഗ്‌ കളി , സാറ്റ് കളി  എന്നിവയും ഞങ്ങള്‍ നിതാന്ത്ര ജാഗ്രതയോടെ പരിശീലിച്ചു പോന്നു . ഇതില്‍ പലതും ബാലിശം എന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും , പ്രത്യേകിച്ച്, കിംഗ്‌ കളി , സാറ്റ് കളി എന്നിവ മുതുക്കന്‍മാര്‍ കളിക്കുമോ എന്നാ ചോദ്യത്തിന് പ്രസക്തിയില്ല . പണിയില്ലെങ്കില്‍ എന്ത് കുന്തവും കളിക്കും എന്ന ലളിതമായ സിദ്ധാന്തം . സാമ്പത്തികമായ ഒരു നേട്ടവും ഇല്ലെങ്കിലും മനസ്സിനുള്ള ഒരു സുഖം അതായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം. അക്കാലത്ത് മധ്യാഹനങ്ങളിലും സായാഹ്നങ്ങളിലും ഉള്ള ഇടവേളകളില്‍ ആ പറമ്പില്‍ തന്നെയുള്ള ഒരു കൂറ്റന്‍ ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ താഴെയാണ് സംഘാംഗങ്ങള്‍ കൂടുക . ടീമുകളില്‍ ആള്‍ തികയാതെ വരിക , സുഖമില്ലാതെയിരിക്കുക , ഇരുന്നുകൊണ്ടുള്ള വിനോദങ്ങള്‍ എന്നതൊക്കെയാണ് ഇടവേളകള്‍ക്ക് നിദാനം . അങ്ങിനെയുള്ള ഇടവേളകളില്‍ എന്റെ സുഹൃത്ത് സജീഷ് കണ്ടു പിടിച്ച വിദ്യയാണ് ഈച്ചയടിയും അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള ഗവേഷണവും . 

ഈച്ച എന്നാ ക്ഷുദ്ര ഷഡ്പദത്തിനെ പരിച്ചയെപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ.  ടൈഫോയ്ഡ്, അതിസാരം, കോളറ,വയറുകടി , മഞ്ഞപ്പിത്തം അങ്ങിനെ പല മഹാമാരികളുടെയും മുഖ്യ പ്രചാരകന്‍ ആകുന്നു ഈച്ച . ആഞ്ഞിലിയില്‍ നിറയെ കായ്കള്‍ ഉണ്ടാവുകയും അവ പഴുത്ത് താഴെ വീഴുകയും ചെയ്യുന്ന സമയങ്ങളില്‍ , അല്ലെങ്കില്‍ , അമ്പലപ്പുഴ / പുറക്കാട് / പുന്നപ്ര ഭാഗത്തെവിടെയെങ്കിലും ചാകര വരുന്ന സമയത്ത് ഈച്ചയുടെ പ്രളയമാണ് എവിടെയും . വിശുദ്ധിയുടെ ആസ്ഥാനം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ  അകത്തു പോലും ഈച്ചയുടെ പടയാവും . ഈച്ചക്ക് വേണ്ടാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ചുമ്മാ ഒരു പുസ്തകം വെച്ചാല്‍ അതില്‍ പോലും ഈച്ച വന്നിരിക്കും എന്നതാണ് അവസ്ഥ . കാരാത്ത് ഇല്ലപ്പറമ്പില്‍ വിശ്രമജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ക്കും ഈച്ച ഒരു ശല്യമായിരുന്നു . പ്രത്യേകിച്ച് ഇടവേളകളില്‍ . കൊടുംകയ്യും കുത്തി പുല്‍തകിടിയില്‍ അങ്ങിനെ കിടക്കുമ്പോള്‍ ആണ് ഈച്ച വന്നിരിക്കുക . അങ്ങിനെ ആകെ അലൊസരപ്പെട്ടീരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം സജീഷ് പറഞ്ഞു .

"അണ്ണാ ... ഈ ഈച്ച പറക്കുന്ന രീതി നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ ഇവനെ പെട്ടെന്ന് കൊല്ലാം" എന്നിട്ട് ഈച്ചയുടെ ഗതിവിഗതികള്‍ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു തന്നു . 
"ഈച്ചയെ കൊല്ലാന്‍ കൊതുകിനെ തല്ലുന്നത് പോലെ തല്ലിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല . ഈച്ച അടി വരുന്ന വഴി കണ്ടിട്ട് അതിനനുസൃതമായ ഒരു ചലനം കൊണ്ട് ഒരു ആംഗുലാര്‍ മൂവ്മെന്റിലൂടെയാണ് രക്ഷപെടുക . അപ്പോള്‍ ഈച്ച എവിടെയാണോ ഇരിക്കുന്നത് അവിടെ നിന്ന് കുറച്ചു മുകളില്‍ ആയിട്ടാണ് നമ്മുടെ അടി വീഴേണ്ടത് . അതായത് ഈച്ച നമ്മുടെ അടി പ്രതീക്ഷിച്ചു അതില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി പറക്കാന്‍ പോകുന്ന വഴിയില്‍ അടി വീഴണം . നമ്മള്‍ കയ്യടിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ഈച്ച ഇരിക്കുന്നതിന്റെ മുകളില്‍ അടിക്കുക . ലവന്‍ നമ്മുടെ കയ്യിലിരുന്നു മരിക്കും . "സജീഷ് കുറച്ചു ഡെമോയും കാണിച്ചു തന്നു . പണിയില്ലാത്ത സമയം . ഞാന്‍ ഈച്ചയടിച്ചു പഠിച്ചു . പിന്നീട് അതിന്റെ കുറേക്കൂടി ഇന്നവേറ്റീവ് ആയിട്ടുള്ള ഒരു സങ്കേതവും കണ്ടു പിടിച്ചു . ഉദാഹരണത്തിന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരീച്ച ഇരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അതിനെ തല്ലികൊല്ലണ്ട കാര്യമില്ല . പകരം ഈച്ചയിരിക്കുന്നതിനു അല്പം മുകളിലായി കൈകൊണ്ടു വെറുതെ വീശുകയും ഈച്ച കയ്യില്‍ മുട്ടിക്കഴിയുന്നതിനൊപ്പം കൈപ്പടം ചുരുട്ടി  അടക്കുകയും ചെയ്യുക. കഥാനായകന്‍ നമ്മുടെ കൈക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങിയിരിക്കും . ഇതൊരു സന്ദീഗ്ധാവസ്ഥയാണ് . ഈ വൃത്തികെട്ട ജീവിയെ കൈക്കുള്ളില്‍ ഇട്ടു ഞെരുക്കിക്കൊല്ലാന്‍ , അത് കയ്യില്‍ പറ്റിക്കാന്‍ നില്‍ക്കണമല്ലോ . അതിനു പകരം കൈക്കുള്ളില്‍ പെട്ട വിദ്വാനെ ശക്തിയായി നിലത്തേക്ക് എറിയുക . അവന്‍ തലതല്ലി വീണു മൃതിയടഞ്ഞുകൊള്ളും . എപ്പടി?

അത് 1990 കള്‍ . കാലമെത്ര കടന്നു പോയി !

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു സൌദിഅറേബ്യയില്‍ വെച്ചാണ് എന്റെ ഈ അസാമാന്യമായ ഈച്ചസംഹാരപ്രതിഭ ഞാന്‍ ഭാര്യയോടു വെളിപ്പെടുത്തിയത് . സ്വാഭാവികമായ പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നിരിക്കും എന്നൂഹിക്കാമല്ലോ .

മ്ലേച്ഛന്‍.!!. ഈ വൃത്തികെട്ട ജീവിയെ കൊല്ലുകയോ ! എന്ന ഭാവം .  
പക്ഷെ അടുക്കളയിലും മറ്റും ഒറ്റക്കും തെറ്റക്കും വന്നു ശല്യം ചെയ്യുന്ന ബാച്ചിലേഴ്സ് ആയ ഈച്ചകള്‍ സഹധര്‍മ്മിണിക്ക് വെല്ലുവിളി ആയി . പച്ചക്കറി അരിയുമ്പോള്‍ , ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെക്കുമ്പോള്‍ ... ഒക്കെ ഈച്ച ബാച്ചിലേഴ്സ് വന്നു മാറി മാറി പറന്നിരുന്നു അവളെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തും . പോ ഈച്ചേ ... ശൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കൈകൊണ്ടു വീശിയാല്‍ ഈച്ചക്ക് പുല്ല് വില .  അപ്പോള്‍ സമയോചിതമായ ഇടപെടലിലൂടെ ഞാന്‍ അവയെ നിസ്സാരമായി കൈകൊണ്ടു വീശിപ്പിടിച്ചു നിലത്തെറിഞ്ഞു കൊന്നു കാണിച്ചതിലൂടെ തത്ര ഭവതിക്ക് എന്നോട് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഒരു ബഹുമാനമൊക്കെ വന്നു . പണ്ട് ശകുന്തളയെ ഒരു വണ്ട്‌ വന്നു ശല്യപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ദുഷ്യന്തന്‍ സമയോചിതമായ ഇടപെടലലിലൂടെയാണല്ലോ തത്രഭവതിയുടെ ഹൃദയം ഹരിച്ചത് . കാലമെത്ര മാറിയാലും ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ ചില സമാനതകളുണ്ട് അല്ലെ ? 


കാലം വീണ്ടും കടന്നു പോയല്ലോ . മകള്‍ കൂടിയെത്തി ജീവിതത്തിലേക്ക് . ഇപ്പോള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് അടുക്കളയിലും മറ്റും മേയുന്ന ഈച്ച ഏകാന്തപഥികരായ ഈച്ചകളെ കണ്ടാല്‍ അമ്മയും മകളും   എന്നെ നീട്ടി വിളിക്കുന്ന അവസ്ഥ ആയി . ഈച്ചയെ കൊല്ലാനാണ് .


യുണീഖ് ആയ എന്റെ ഓരോ  കഴിവുകള്‍ ... എന്താ ചെയ്ക ! ;-)
അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് ഈച്ചയടി ഒരു നോണ്‍ പ്രൊഡക്ടീവ് പണിയല്ല എന്നതാണ് . അതിനു അതീവ ജാഗ്രതയും , ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള പരിശീലനവും , കയ്യടക്കവും ആവശ്യമുണ്ട്. അറപ്പുള്ളവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള പണിയും അല്ല . 
തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആദ്യമൊക്കെ  ഗൂഗിള്‍ ഇല്ലായിരുന്നുവല്ലോ .  ഇന്ന് "flight of a fly" , "how to swat a fly" എന്നൊക്കെ സേര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തപ്പോള്‍ കണ്ടത് ശാസ്ത്രജ്ഞരും മറ്റും ഈച്ചയുടെ പറക്കലിനെ പറ്റിയും ഗതി വിഗതികളെപ്പറ്റിയും, അവനെ തല്ലുന്നത് എങ്ങിനെ വേണം എന്നതിനെ പറ്റിയും ഗവേഷണം വരെ നടത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നാണ്.
പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത് സജീഷ് - കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പ് അമ്പലപ്പുഴയിലെ ഒരു കളിമൈതാനത്ത് താങ്കള്‍ എനിക്ക് പകര്‍ന്നു തന്ന അറിവുകള്‍  നിസ്സാരമായിരുന്നില്ല . ഈ ശിഷ്യന്‍ ഇതാ ആ അറിവ് ഇപ്പോഴും കൊണ്ട് നടക്കുന്നു . :-D
ഗുണപാഠം : ഈച്ചയടിക്കുന്നവരെ മേലാല്‍ കളിയാക്കരുത്  

വാല്‍ക്കഷണം : ഈച്ചവധത്തിനു ശേഷം കൈ നല്ലവണ്ണം സോപ്പിട്ടു കഴുകുക 

Tuesday, September 3, 2013

കഥകളിയിലെ പതിഞ്ഞ പദം

കഥകളിയില്‍ പതിഞ്ഞ  പദം എന്തിനാണ് ?

കഥകളിയുടെ നവ ആസ്വാദകരുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട  ചോദ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഇത് എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാവുന്നതും ആണ് . കാരണങ്ങള്‍ ഇവ തന്നെ .

നവ ആസ്വാദകര്‍ പ്രധാനമായും കഥകളിയിലേക്ക് ബോധപൂര്‍വ്വമല്ലാതെ ആകൃഷ്ടരാവുന്നത് കഥകളിയുടെ ആഹാര്യഭംഗി , പദങ്ങളുടെ ശ്രവണസുഖം , അഗാധ ജ്ഞാനം ആവശ്യമില്ലാതെ തന്നെ മനസ്സിലാവുന്ന ചില കഥകളുടെ ഭാഗങ്ങള്‍ എന്നിവയിലൂടെയാണ് . എങ്കിലും അരങ്ങു പ്രചാരമുള്ള കഥകളിലെ ആദ്യഭാഗങ്ങളില്‍ തന്നെ വരുന്ന, ഗായകര്‍  വളരെ വളരെ സാവധാനത്തില്‍ (പതിഞ്ഞ കാലത്തില്‍ ) പാടുകയും , നടന്മാര്‍ ആ പതിഞ്ഞ താളത്തിനനുസരിച്ച് ഭാവങ്ങളോടു കൂടി മുദ്ര കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . ഒരു നവ ആസ്വാദകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, പ്രസ്തുത പദം വായിച്ച് , അര്‍ഥം മനസ്സിലാക്കി (ആ രംഗം പൂര്‍ണ്ണമായും ആസ്വദിക്കണം എന്ന ബോധത്തോടെ തന്നെ വരുന്ന ആള്‍ ആണെങ്കില്‍ ), ആര്‍ജ്ജിതജ്ഞാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ആസ്വദിക്കുവാനായി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആണ് അല്പം അല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചധികം തന്നെ  “വിരസത” അനുഭവപ്പെടുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നത് . പ്രധാനമായും രണ്ടു സംശയങ്ങള്‍

  1. പറയാനുള്ളത് (ആടാന്‍ ഉള്ളത് ) പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുകൂടെ ?
  2. ഇത്രയും പതുക്കെ പാടുകയും , അത് തന്നെ ഓരോ വരികളും ഇത്രയധികം തവണ ആവര്ത്തിക്കത്തക്ക രീതിയില്‍ നടന്‍ അഭിനയിക്കുന്നത് എന്തിന് ?
തൌര്യത്രിക ലക്ഷണങ്ങളായ നൃത്തം , നൃത്യം , നാട്യം എന്നിവ അതിന്റെ എല്ലാ  അര്‍ത്ഥത്തിലും  കോര്‍ത്തിണക്കി പാകപ്പെടുത്തിയെടുത്ത കലയാണ്‌ കഥകളി . എന്നിരിക്കിലും ഒരു ക്ലാസ്സിക്കല്‍ കലയെ സാധാരണ ജനത്തിന് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ തക്കവണ്ണം രൂപപ്പെടുത്തി എടുക്കുവാനായി നടത്തിയ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍, ഈ മിശ്രണത്തില്‍ ചില ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട് . ഇത് ബോധപൂര്‍വ്വം തന്നെയാണ് താനും . കഥാഗതി , കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോനില , നാടകീയത എന്നിവ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നതിലെക്കായി വരുത്തിയ ചില പാകപ്പെടുത്തലുകള്‍ . എന്നാല്‍ ഇത്തരത്തില്‍ ഉള്ള യാതൊരു ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളും ഇല്ലാതെ , നീക്കുപോക്കുകള്‍ ഇല്ലാതെ നൃത്തം , നൃത്യം , നാട്യം എന്നിവയുടെ പൂര്‍ണ്ണത ഉറപ്പു വരുത്തിയിട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങളാണ് പതിഞ്ഞ പദങ്ങള്‍ .

വ്യവസ്ഥാപിതമായ , ഉറച്ച താളത്തില്‍ ആവശ്യം വേണ്ടുന്ന ശരീര ചലനങ്ങളോടെയുള്ള  കൈമുദ്രകളുടെ ഘനഗംഭീരമായ അവതരണം . മുദ്രകളുടെ പൂര്‍ണ്ണതക്ക് വേണ്ടി മാത്രമുള്ള , കാലിന്റെ സഹായത്തോടെയുള്ള ശരീര ചലനങ്ങള്‍ . അതാണ്‌ നൃത്തം . കഥകളിഭാഷയുടെ വ്യാകരണം

നൃത്തത്തിലേക്ക് ശരീരത്തിന്റെ കവിതയുടെ മാസ്മരികത കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നു നൃത്ത്യം . കാവ്യാത്മകമായ ശരീരചലനങ്ങള്‍ , മുഖാഭിനയത്ത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ  പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് കവിത പോലെ സംവദിക്കുന്നു. മുദ്രയുടെ അര്‍ത്ഥം ഭാവത്തിന്റെ കവിതയില്‍ ചാലിച്ച് പ്രേക്ഷകന്റെ മനസ്സില്‍ സാവധാനത്തില്‍ എഴുതപ്പെടുന്നു . നൃത്ത്യം കഥകളിയുടെ ശരീര കവിതയാണ് . ഒരുപക്ഷെ വിരസമായേക്കാവുന്ന നൃത്തവ്യാകരണത്തിന്റെ കാലപനികമായ രൂപ പരിണാമം .

ശ്രവണസുഖമില്ലാത്ത കവിത കവിതയാവുന്നില്ല . മനസ്സില്‍ പറയുമ്പോള്‍ പോലും കവിതയെ അനുവാചകന്‍ ശ്രവിക്കുന്നു. നൃത്ത നൃത്യങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികതയുടെ പൂര്‍ണ്ണതയാണ് നാട്യം. കടുകട്ടിയായ വ്യാകരണം , കവിതാത്മകമായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ , അതിന്റെ അര്‍ഥം പൂര്‍ണ്ണമായും സംഗീതത്തിലൂടെ ദ്യോതിപ്പിക്കുന്നു . ഗോചരമല്ലാത്ത വസ്തുക്കളെ , വ്യക്തികളെ , പ്രകൃതിയെ എല്ലാം  കഥകളി എന്ന  ക്ലാസ്സിക്കല്‍ കല വൈവിധ്യത്തോടെ പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് പകരുന്നു നാട്യത്തിലൂടെ .

സലജ്ജോഹം

കാലകേയവധം കഥകളിയില്‍ ഇന്ദ്രകൽപ്പനപ്രകാരം ഇന്ദ്ര സാരഥി  മാതലി അർജ്ജുനന്റെ സമീപം എത്തുന്നു. അർജ്ജുനന്റെ ബലവീര്യങ്ങളെ മുക്തകണ്ഠം പ്രശംസിക്കുന്നു  മാതലി. അര്‍ജ്ജുനന്റെ പാശുപതാസ്ത്രലബ്ധി , ദ്രുപദരാജാവിന്റെ ബന്ധിച്ച് ദ്രോണർക്ക് നൽകിയ ഗുരുദക്ഷിണ, പാഞ്ചാലീപരിണയം എന്നീ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള മാതലിയുടെ പ്രശംസാവചനങ്ങൾ കേട്ട് താന്‍ ലജ്ജിയ്ക്കുന്നു എന്ന് അർജ്ജുനൻ പ്രതിവചിയ്ക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഞെളിയുന്നവര്‍ ഉണ്ടാവും . അവരെ വിഡ്ഢികള്‍ എന്നെ പറയാനാവൂ . ഈ ദിവ്യരഥം ആരുടേതാണെന്നും അങ്ങ് ആരാണെന്നും   അര്‍ജ്ജുനന്‍ ചോദിക്കുന്നു. താൻ ഇന്ദ്രസാരഥിയാണെന്നും ഇന്ദ്രകൽപ്പനപ്രകാരമാണ് താൻ വന്നിരിയ്ക്കുന്നത് എന്നും മാതലി അർജ്ജുനനെ അറിയിക്കുന്നു. കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്കു ശേഷം ഇന്ദ്രരഥമേറി അർജ്ജുനനും മാതലിയും ദേവലോകത്തേയ്ക്കു യാത്രയാവുന്നു. ഇത്രയുമാണ് മാതലിയും അര്‍ജ്ജുനനുമായുള്ള ഈ രംഗത്തിലെ ഉള്ളടക്കം. ഇതില്‍ അര്‍ജ്ജുനന്റെ പദമായ സലജ്ജോഹം തൌര്യത്രികത്ത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണത മുഴുവന്‍ ആവാഹിച്ച് ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു .

ഇക്കഴിഞ്ഞ 2013, ജൂലായ് ഒന്നാം തീയതി തിരുവനന്തപുരം മാര്‍ഗിയില്‍ നടന്ന കാലകേയവധം കഥകളിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ച സലജ്ജോഹത്തിന്റെ അവതരണം പതിഞ്ഞ പദത്തിന്റെ വിശകലനതിനായും അവതരണത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകള്‍ വിശദമാക്കുവാനും ഉപയോഗപ്പെടുതിയിരിക്കുന്നു. ശ്രീ കലാമണ്ഡലം ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ (റിട്ട പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ , കേരള കലാമണ്ഡലം ) അര്‍ജ്ജുനനായും ശ്രീ കലാമണ്ഡലം ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ (മാര്‍ഗി ) മാതലിയായും വേഷമണിഞ്ഞു .

മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കഥകളിയുടെ വീഡിയോ ഇവിടെ കാണുക



അമർത്ത്യവര്യസാരഥിർമരുത്വതോക്തമാസ്ഥയാ
സമസ്തനീതിഭാജനം സമേത്യ സവ്യസാചിനം
തമാത്തശസ്തലസ്താദുദിത്വരാസ്ത്രസഞ്ചയൈർ-
നികൃത്ത ശത്രുമസ്തകം സ വക്തുമാദദേ വച:   

എന്ന ശ്ലോകം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടന്‍ മാതലി പ്രവേശിക്കുന്നു.  ഇടതു വശത്ത് ഇടതുകയ്യില്‍ വില്ലും വലതുകയ്യില്‍ അമ്പും പിടിച്ചു , ആലവട്ടം , മേലാപ്പ് ,എന്നിവയുടെ അകമ്പടിയോടെ വീരരസത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തിമദ്ഭാവമായി (സ്ഥായീഭാവം ) അര്‍ജ്ജുനന്‍ ഇരിക്കുകയാണ്.



മുന്‍പില്‍ തിരശീല താഴ്ത്തിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു .  അരക്കെട്ടില്‍ വായു കൊടുത്ത് ഘനഗാംഭീര്യത്തോടെ നിവര്‍ന്ന്‍ ഇരുന്ന് പുരികക്കൊടികള്‍ ഉയര്‍ത്തി വീരരസം തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളോടെ , വീരസ്ഥായി തരംഗിതമായ കപോലങ്ങലളോടെ മാതലിയുടെ വാക്കുകളില്‍ ‍ ബദ്ധശ്രദ്ധനായി ഇരിക്കുന്ന അര്‍ജ്ജുനന്‍ , ലോകത്തില്‍ തന്നെ ഇന്നേവരെ ഉണ്ടായത്തിലേക്ക് വെച്ച് തന്നെ  നിശ്ചലമായ നാട്യത്തിന്റെ വിഗ്രഹം തന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞാലും അധികമാവില്ല .ശ്രീ  കലാമണ്ഡലം ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്റെ അര്‍ജ്ജുനന്‍ “വീര്യവിഗ്രഹമായി” ഇരുന്ന ആ നില കണ്ടു കാണികള്‍ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു മനം നിറഞ്ഞ് ഇരുന്നു. മാതലിയുടെ പദത്തില്‍ "ചാരുതരുണീമണിയെ പാണിഗ്രഹണം ചെയ്തൊരു വീരാ" എന്നിടത്ത് അർജ്ജുനൻ ലജ്ജ നടിയ്ക്കുന്നു (സഞ്ചാരി ഭാവം ). സൂക്ഷ്മതയോടെ തിരിച്ച് സ്ഥായീഭാവമായ വീരഭാവത്തിലേക്ക്  മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.



മാതലിയുടെ പദത്തിന് ശേഷം അര്‍ജ്ജുനന്റെ മറുപടിപ്പദം ആയ “സലജ്ജോഹം” ആരംഭിക്കുന്നു .

ശങ്കരാഭരണം രാഗത്തില്‍  അടന്ത അന്‍പത്തിആറു മാത്രയിലുള്ള പദമാണ് “സലജ്ജോഹം”. നടന്റെ ഓരോ ചലനവും ഗായകരുടെ ചേങ്ങില ഇലത്താളങ്ങളിലെ  നിമിഷക്കണക്കിന്ഉള്ള മുട്ടുകളില്‍ ചിട്ടചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
മാതലിയില്‍ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ച്, വീരഭാവം നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ  ഒന്നാം താളവട്ടത്തിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ ഇടതുകൈയ്യില്‍  നിന്നും വലതുകയ്യിലേക്ക് വില്ല് മാറ്റി , ഇടതു കൈയ്‌ കൊണ്ട് “ലജ്ജ” എന്നാ മുദ്ര  (പുറത്തേക്ക് തിരിച്ചു പിടിച്ച മുദ്രാഖ്യ) പിടിക്കുകയും “ലജ്ജ” അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് (പുരികം പൊക്കി , മാത്രക്കണക്കിനു  കഴുത്തിളക്കി) രണ്ടാം താളവട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ മുദ്രക്കൈ തിരിച്ചു താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് വരുന്നതോടെ മുന്‍പില്‍ താഴ്ത്തിപിടിച്ചിരുന്ന തിരശീല നീക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ “അഹം / ഞാന്‍ “ എന്നാ മുദ്ര തുടങ്ങുകയും മുന്പോട്ടെക്ക് ചവിട്ടി വന്നു പൂര്‍ത്തീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . പതിഞ്ഞ സ്ഥായിയില്‍ ഉള്ളതെങ്കിലും  പദത്തിന് (കൃത്യം ആ വാക്ക് ഉച്ചരിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ) മുദ്ര കാണിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രേക്ഷകന് അനുഭവം സിദ്ധിക്കുന്നു.



തുടര്‍ന്ന് പുറകോട്ടു കൈയ്യിട്ടു മാറി “തവ/താങ്കളുടെ” എന്ന മുദ്ര കാലുകള്‍ പടം വളച്ച് (വക്കില്‍ ) , നന്നായി താഴ്ന്നു നിന്ന് നെഞ്ചു ചുരുക്കി , കണ്ണിന്റെ തടം ചുരുക്കി പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നു .  പിന്നെ മുന്‍പോട്ടു വന്നു കാലുകള്‍ മുന്നിലും പിന്നിലുമായി വെച്ച് , താഴേക്ക് ഇരുന്നു , “ചാടു/യോഗ്യം” എന്നാ മുദ്ര കാണിക്കുകയും ഗായകര്‍ ചാടുവചനത്താലതി എന്നത്തിന്റെ “ചാടു” പാടുന്നതിനൊപ്പം പരത്തിച്ച്ചവിട്ടി പൂര്‍ത്തീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . താഴ്ന്നു നില്‍ക്കുന്നതിലും , കാലുകള്‍ പൊക്കി പരത്തിച്ച്ചവിട്ടുന്നതിലും ഒക്കെ പതിഞ്ഞ താളത്തിന്റെ ഗമനത്തിനനുസരിച്ചു നടന്‍ പുലര്‍ത്തേണ്ട ചലനസ്ഥിരതയിലെ  നിഷ്കര്‍ഷ നടന്മാര്‍ക്ക് വെല്ലുവിളി തന്നെയാണ് . പതിഞ്ഞത് എന്നാ നിലയില്‍ വിരസത സൃഷ്ടിക്കുവാനും പാടില്ല , അമിത ധൃതി കാട്ടി ഭംഗി കളയുവാനും പാടില്ല .  നേരിയ വീഴ്ച പോലും രസഭംഗം ഉണ്ടാക്കുന്നു .
“വചനത്താല്‍ “ എന്നാ മുദ്ര അടുത്ത താളവട്ടതിലാണ് . കൈകള്‍ മുട്ട് വളച്ച് ‍ മുന്‍പില്‍ അകത്തേക്ക്തിരിച്ച്  പിടിച്ചു , ഇരുവശത്തേക്കും പൊക്കി വട്ടക്കൈ ആയി താഴ്ത്തി ഇട്ട് , താളത്തിനനുസരിച്ച് കാലുകള്‍ വെച്ച് മുന്പോട്ടോ പിറകൊട്ടോ മാറി പരത്തിച്ചവിട്ടി അനുസരിച്ച് (തല ഇരുവശത്തേക്കും ഓരോ പ്രാവശ്യം തിരിച്ച്  നേരെ വരിക ) നില്‍ക്കുന്നതിനെ   കയ്യിട്ടു മാറുക/വട്ടം വെക്കുക  എന്ന് പറയുന്നു. കഥകളിയില്‍ വളരെ പ്രാഥമികമായി തന്നെ ചെയ്തു വരുന്ന ഒരു ചുവടാണിത്. ഈ പദത്തില്‍ ഉടനീളം ശ്രീ കലാമണ്ഡലം ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ ഈ ചുവടില്‍  പോലും കാണിക്കുന്ന ശ്രദ്ധയും പൂര്‍ണ്ണതയും കാണുക .

അങ്ങിനെ ഒരു താളവട്ടത്തിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗം കൊണ്ടാണ് കയ്യിട്ടു മാറി നില്‍ക്കുന്നത് . താളവട്ടത്തിന്റെ അവസാനഭാഗതോടെ അടുത്ത മുദ്രയായ “വചനം” തുടങ്ങുന്നു . മെയ്യ് ഇടത്തേക്ക് ഉലഞ്ഞ് കൈ മുഷ്ടി പിടിച്ച് വിട്ട് ഹംസപക്ഷമായി വട്ടത്തില്‍ ചുഴിച്ച് എടുത്ത് മുഖത്തിനു നേരെ വന്ന് കര്‍ത്തരീമുഖം പിടിക്കുന്ന്തോടെ “വചനം” മുദ്ര പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു. ഈ സമയത്ത് കണ്ണിന്റെ ചലനങ്ങളും കൈ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദിക്കില്‍ ദൂരത്ത്തായിട്ടായിരിക്കും എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക . പിന്നെ ഇടതു കൈ കൊണ്ട് “ആല്‍” (വചനത്താല്‍ ) എന്ന മുദ്ര വലത്ത് നിന്നും ഇടത്തേക്ക് ഉലഞ്ഞ് കൊണ്ട് മുദ്രാഖ്യ മുദ്രയോടെ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നു . ഉടന്‍ തന്നെ “അതിന്” എന്ന മുദ്രയും സമാനമായ ഉലച്ചിലൂടെ ഇടത്ത് നിന്നും വലത്തേക്ക് “സൂചീമുഖം” പിടിച്ച് പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നു . (താളവട്ടത്തിന്റെ അവസാനം)

അടുത്തത് “അലംഭാവം” എന്ന മുദ്രയാണ് . താളവട്ടത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്ത് പിരകൊട്റ്റ് ഇരു കാലും സാവധാനം കുത്തി മാറി ഇടതുകാല്‍ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു ചവിട്ടി , വലത്ത് നിന്നും ഇടത്തേക്ക് ഇരു കൈകളും ചുഴിച്ച് എടുത്തു (മെയ്യിന്റെ ചലനം ശ്രദ്ധിക്കുക . മെയ്യ് കയ്യിന്റെ കൂടെ തന്നെ . കണ്ണും അതിനോടൊപ്പം ), താഴേക്ക് അമര്‍ന്നിരുന്ന് മുന്‍പോട്ടു കെട്ടിച്ചാടുന്നതിനോടൊപ്പം കൈകള്‍ ഇരു വശത്തേക്കും ഇടുകയും , തുടര്‍ന്ന് ഇടതുകാല്‍ നീട്ടി വെച്ച് വലതുകാലില്‍ അമര്‍ന്നിരുന്ന് വലം / ഇടം കൈകളില്‍ മുഷ്ടി മുദ്ര പിടിച്ച് (സ്ഥാനം ശ്രദ്ധിക്കുക - കളരിപ്പയറ്റില്‍ വാളും പരിചയും പിടിക്കുന്നത്‌ പോലെ ആണ് കൈകളുടെ സ്ഥാനം അപ്പോള്‍ ), വെച്ച് ഇരുത്തി ചുഴിച്ചു വന്ന് ഇരുകാലും കൂട്ടി നിവര്‍ന്ന്‍ നിന്നാണ്   “അലംഭാവം” എന്ന മുദ്ര തുടങ്ങുന്നത് . “അരുത്” എന്ന് മൃദുവായി കൈകള്‍ ഇരു വശത്തേക്കും ചലിപ്പിച്ച് കാട്ടിയതിനു ശേഷം വീണ്ടും ഇടതുകാല്‍ മുന്‍പോട്ടു വെച്ച് ചവിട്ടി ശക്തിയോടെ ““അരുത്” “അരുത്” “അരുത്” എന്ന് മൂന്നു വട്ടം കാണിച്ച് , പിന്നെ മുന്‍പോട്ടും പിന്‍പോട്ടും ഉള്ള മെയ്യിന്റെ ചലനത്തോടെയും “അരുത്” എന്നാ മുദ്ര പിടിച്ച സ്ഥാനത്ത് നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ കൈവരലുകള്‍ ഇളക്കിക്കൊണ്ട് “അരുത്” എന്ന് തുടര്‍ന്ന് കാണിക്കുകയും ഒടുവില്‍ ഒന്ന് കൂടി താഴ്ന്നു നിവര്‍ന്ന് ““അരുത്” എന്ന്‍ ശക്തിയായി കാണിച്ചാണ് “അലംഭാവം” എന്നാ മുദ്ര പൂര്‍ത്തിയാവുന്നത് .

ഏതാണ്ട് രണ്ടേകാല്‍ താളവട്ടം കൊണ്ടാണ് ഈ ഒരു മുദ്ര പൂര്‍ത്തിയാവുന്നത്.

കഥകളിയിലെ  “തൌര്യത്രിക ഭംഗി ” വിശദീകരിക്കുവാന്‍ ശ്രീ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്റെ “അലംഭാവം” എന്ന  ഈ ഒരു മുദ്ര മതി . നൃത്തവും നൃത്യവും നാട്യവും എല്ലാം ചേരും പടി ചേര്‍ന്ന് , അതിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ അംശങ്ങളെപ്പോലും സ്പര്‍ശിച്ച് പ്രേക്ഷകന് അനുഭവവേദ്യമാക്കിത്തരുന്നു. “ഇനി ഇതുപോലെ  പ്രശംസിക്കാതിരിക്കാന്‍ മനസ്സുണ്ടാവണം” എന്ന വികാരത്തിന്റെ , തന്റെ ധര്‍മ്മബോധത്തില് അടിയുറച്ച ‍ ആത്മവിശ്വാസത്തോടുകൂടി  വീരസ്ഥായിയില്‍ ഉള്ള അര്‍ജ്ജുനനന്റെ “വിലക്കല്‍” ആണ് ഈ മുദ്രയുടെ സൂക്ഷ്മ അവതരണത്തിലൂടെ ആചാര്യന്മാര്‍ സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ബാലസുബ്രഹ്മണ്യനെ പോലെ ഉള്ള നടന്മാരിലൂടെ അത് ആവിഷ്കൃതമാവുമ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവരും ആയിത്തീരുന്നു .

തുടര്‍ന്ന് “മനസി നീ വഹിച്ചാലും” എന്ന മുദ്രയാണ് .

മനസ്സിന്റെ മുദ്ര -  മുദ്രാഖ്യ മുദ്ര , നെഞ്ചിനു നടുക്കായി താഴേക്കു കമഴ്ത്തി പിടിച്ച് താഴേക്ക് രണ്ടു തവണ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് . മനസ്സ് തലച്ചോറില്‍ ആണെങ്കിലും കഥകളിയില്‍ മനസ്സിനെ ദ്യോതിപ്പിക്കുന്നത് നെഞ്ച് അല്ലെങ്കില്‍ ഹൃദയവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് എന്ന് കാണാം.  കാല്‍പ്പനികമായ സങ്കല്‍പം അതിന്റെ അവതരണം . അതുവഴി പ്രേക്ഷകന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അനുഭവം പകരുക എന്നത് ഈ കൊച്ചു മുദ്രയില്‍ പോലുമുണ്ട് . അത് കാണിക്കുന്നതും ഗായകന്‍ “മനസി “ എന്ന് പാടുമ്പോഴോ പാടി അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോഴോ തന്നെ ആണ് . മുദ്രയെ ഒരു വാക്കായി വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യാന്‍ പ്രേക്ഷകന് സൗകര്യം ചെയ്യുന്ന അവതരണ രീതി . ആ താളവട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ “മനസി നീ “ എന്ന് പാടുകയും അതോടൊപ്പം “നീ” എന്നാ മുദ്രയും പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു.

അടുത്ത മുദ്ര “വഹിച്ചാലും ഹന്ത “ എന്നാണു . അതിനു മുന്പായി കയ്യിട്ടു , കാല്‍ പിന്നോട്ട വെച്ച് മാറി പരത്തിച്ചവിട്ടി താന് നിന്ന് “വഹിച്ചാലും “ എന്ന മുദ്ര തുടങ്ങുന്നു .

വലതു കോണിലേക്ക് മെയ്യ് തിരിച്ച് വലതു കാലിലേക്ക് താണിരുന്നു ഇടതുകാലിലേക്ക് വലതു കാല്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരുന്നതിനൊപ്പം ഇരുകൈകളിലും മുദ്രാഖ്യ പിടിച്ചു “വഹിക്കുക ” (ധരിക്കുക  ) എന്നാ മുദ്ര പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്നു. ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടാകുന്നത് അയാള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒന്നില്‍ നിന്നും ആണല്ലോ . അല്ലെങ്കില്‍ അയാളില്‍ ഇന്നും വളരെ അകലെ ഉള്ള ഒരറിവ്‌ . ആ അറിവിന്റെ വിദൂരതയും , അത് അറിയുമ്പോള്‍ അതിനോട് അയാള്‍ക്കുണ്ടാകേണ്ടുന്ന അടുപ്പവും ഈ മുദ്രയുടെ ചലനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അര്‍ത്ഥസമ്പുഷ്ടി ഉണ്ടാക്കി എടുക്കുന്നു . മനസ്സിന്റെ മുദ്രയും മുദ്രാഖ്യ ആണെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക . “വഹിക്കുക / ധരിക്കുക” എന്നിവയും മനസ്സിന്റെ ജോലി തന്നെ ആണല്ലോ . അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നോട്ട് കാല്‍ കുത്തി മാറി “വഹിച്ചാലും” എന്നതിലെ “ആലും” എന്നാ മുദ്ര ആണ് . മുഷ്ടി മുദ്ര ഇരു കൈകളിലും പിടിച്ചു തലയ്ക്കു മുകളി വിട്ട് പുരത്തുകൂടി മുകളില്‍ നിന്നും താഴേക്കു വലിച്ചെടുത്ത്‌ പൂര്‍വ്വസ്ഥാനത്ത് മുഷ്ടി പിടിക്കുന്നു. ഇതോടൊപ്പം നന്നായി താണിരിന്നു നിവരുകയും ചെയ്യുന്നു . അങ്ങിനെ “വഹിച്ചാലും “ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്നു.  തുടര്‍ന്ന് താളവട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ മുന്‍പോട്ടു കാല്‍ നീക്കി വന്നു “ഹന്ത” എന്നാ മുദ്രയും അത്ഭുത ഭാവത്തോടെ ദ്യോതിപ്പിച്ച് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

അടുത്ത താളവട്ടത്തിന്റെ ആദ്യ മാത്രകളില്‍ മുന്നോട്ടു ചവിട്ടി വന്നു വലത്തോട്ട് പരത്തി ചവിട്ടി “ചിലരത് ശ്രവിക്കുമ്പോള്‍ “ എന്നതില്‍ “ചിലര്‍” എന്ന മുദ്ര തുടങ്ങുന്നു . വലതു കയ്യില്‍ സൂചീമുഖം പിടിച്ചു ഇടതു നിന്നും വലതു വശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി തിരിഞ്ഞു വന്നു ഇടതുകയ്യിലും സൂചീമുഖം പിടിച്ചു വലം ഇടം കൈകളിര് വശത്തും വൃത്താകൃതിയില്‍ കറക്കി , പിന്നെ വലതു കൈക് കൊണ്ട് ബഹുവചന മുദ്രയായ “അവര്‍” കാനിക്കുന്നതോടെ “ചിലര്‍” പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. “ചിലര്‍” എന്നതിലെ ബഹുവചനം നൃത്താത്മകമായ അംഗചലനങ്ങളിലൂടെ ആവ്ഷകരിക്കുമ്പോള്‍ ആശയാവിഷ്ക്കാരത്തിലെ സൌന്ദര്യാത്മകതയില്‍ കഥകളി എത്രത്തോളം ബദ്ധശ്രദ്ധമാണെന്ന് നമുക്ക് ബോദ്ധ്യം വരുന്നു.
താളവട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ “ശ്രവിക്കുമ്പോള്‍ ഏറ്റം ”എന്ന മുദ്രകള്‍  തീരുന്നു. കര്‍ത്തരീമുഖ മുദ്ര ഇരു ചെവികളുടെയും വശത്ത് നിന്നും പിടിച്ചു കേട്ടതായി നടിച്ച് , “അപ്പോള്‍ “ എന്ന മുദ്രയും കൂടുന്നതോടെ “ശ്രവിക്കുമ്പോള്‍” പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു . അവസാന മുദ്രയായി “ഏറ്റം” എന്നും കാട്ടുന്നു .

“ഞെളിഞ്ഞിടുന്നവര്‍ “ എന്നതിന് “അഹങ്കാരം കൊണ്ട് ഞെളിഞ്ഞിടുന്നവര്‍ എന്ന് ഒരു പ്രത്യേകം എടുത്തു പറയുന്ന രീതിയില്‍ ആണ് ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത് . വലതുകൈ പൊക്കി മലര്‍ത്തി പിടിച്ചു , ഇടതു കയ്യില്‍ “അരാള “ മുദ്ര അകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പിടിച്ചു നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തുന്ന രീതിയില്‍ ആണ് “അഹങ്കാരം “ എന്നാ മുദ്ര . സാമാന്യ ബുദ്ധിയില്‍ വളരെ എളുപ്പം തെളിയുന്ന ഒരു ആവിഷ്കരണം ആണ് ഇത് . അഹങ്കാരത്തോടു കൂടി എന്ന് കാണിച്ചിട്ട് , മുന്നോട്ടു കാലുകള്‍ വെച്ചു പരത്തി ചവിട്ടി വലതു കോണിലേക്ക് പതുക്കെ ചാടി മാറുന്നതോടെ “ഞെളിഞ്ഞിടുന്നവര്‍” എന്നതിനെ ആടി ഫലിപ്പിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങുന്നു .

ഇവിടെയും വെറുതെ ഞെളിയുക മാത്രമല്ല ആടുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയം ആണ് . ഇരു  കൈകളിലും ഉത്തരീയം പിടിച്ചു സ്വസ്ഥമായിരുന്നു, ഇടതുകാല്‍ പൊക്കി ഇരിപ്പിടത്തില്‍ വെച്ചു നിന്നു  , പ്രശംസകള്‍ കേള്‍ക്കുകയും , അത് കേട്ട് രസിക്കുകയും ,  അഹങ്കരിക്കുകയും , പിന്നെ ഞെളിയുകയും ചെയ്യുന്നവരെ ആണ് നടന്‍ പകര്‍ന്നാടുന്നത് . കഴിഞ്ഞ രണ്ടു താളവട്ടങ്ങളില്‍ വിശദമായി ആടിയ മുദ്രകളുടെ സംക്ഷിപ്തഭാവാവിഷ്കരണം ഈ ഒരു അവതരണത്തിലൂടെ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുകയാണ് . ആദ്യം വലതു ഭാഗത്ത് ചെവിയോര്‍ത്ത് നിന്ന് പ്രശംസകള്‍ കേള്‍ക്കുകയും അതിനനുസരിച്ച് വര്‍ധിച്ചു വരുന്ന അഹങ്കാരം കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സമാനമായ രീതിയില്‍ ഇടതു ഭാഗത്തും പിന്നീട് നേരെയും നോക്കി നടിക്കുന്നു. അഹങ്കാരം കൊണ്ടും അല്പത്തം കൊണ്ടും ഉള്ള ആ ഞെളിയല്‍ ആരോഹണക്രമത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അഭിനയത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മാംശങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു . മൂന്നു താളവട്ടങ്ങളില്‍ കൂടിയാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതും ഈ ഭാഗത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണ്ണതയെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അടുത്ത രണ്ടു താളവട്ടങ്ങളിലൂടെ “ജളന്മാരെന്നത് നൂനം “ എന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഇരുകൈകളിലും അര്‍ധചന്ദ്രം പിടിച്ചു അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും ഇളക്കി ചുരുക്കി വന്നാണ് “ജളന്മാര്‍” എന്നാ മുദ്ര  ഹാസ്യരസത്തിന്റെ പാരമ്യത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് . ഒരു താളവട്ടത്തില്‍ അധികം “ജളന്‍” എന്നത് കാട്ടുവാനും രണ്ടാമത്തെ താളവട്ടത്തിന്റെ തുടര്‍ന്നുള്ള മാത്രകളില്‍ മാര്‍ എന്നത് നൂനം എന്ന് കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.

“ഛലമല്ല മഹാമതേ” എന്നാ ഭാഗമാണ് അടുത്തത് . ഇതില്‍ ഛലം എന്നാല്‍ കള്ളത്തരം ആണ് . ഒരു താളവട്ടത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഈ മുദ്രക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നു . ഇടം വലം കൈകളില്‍ മുഷ്ടി മുദ്ര പിടിച്ചു , ഇടം കൈ മടക്കി വലതു ഭാഗത്തേക്കും , വലതു കൈ മടക്കി തിരശ്ചീനമായി പിടിച്ചും ഈ മുദ്ര തുടങ്ങുന്നു . കള്ളത്തരം കാട്ടുന്നത് ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന്‍ ഇരു വശത്തേക്കും നോക്കുന്ന ഭാവം വിശദമായി തന്നെ നടിച്ചിട്ടാണ് മുഷ്ടി മുദ്ര വിട്ട് ഹംസപക്ഷം മുദ്ര പിടിച്ചു , അത് വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുകൈകളും കൂട്ടി, ക്രോധം നടിച്ചു “ഛലം” എന്ന മുദ്ര പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നു . നൃത്ത്യം എന്നതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയും സൂക്ഷ്മതയും ഈ മുദ്രയിലൂടെയും ഇവിടെ വെളിവാക്കപ്പെടുന്നു .രണ്ടാം താളവട്ടത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന മാത്രകളില്‍ “അല്ല” എന്നും “മഹാമതേ” എന്നും കാണിക്കുന്നതോടെ “സലജ്ജോഹം” ത്തിന്റെ ആദ്യ ചരണത്തിന്റെ അവതരണം പൂര്‍ത്തിയാവുകയും കലാശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .

കഥകളി എന്ന മൂര്‍ത്തമായ ദൃശ്യകലയുടെ അന്തസത്തയായ തൌര്യത്രികഭംഗിയുടെ വിട്ടുവീഴ്ചകള്‍ ഇല്ലാത്ത നാട്യധര്‍മ്മിയായ അവതരണം ആണ് “സലജ്ജോഹം” എന്നാ പതിഞ്ഞ പദം . അഭ്യാസത്തികവും , മെയ്യ്വഴക്കവും , ഉറച്ച ചൊല്ലിയാട്ടവും , വേഷഭംഗിയും തികഞ്ഞ നടന്മാര്‍ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ പാമരര്‍ക്കുപോലും പതിഞ്ഞപദം കണ്ണിനും മനസ്സിനും ഉത്സവമായിത്തീരുന്നു . അത് പ്രേക്ഷകന്റെ മനസ്സിനെ അഭൌമമായ ഒരു തലത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .

കഥകളിയില്‍ നടപ്പില്‍ ഉള്ള പതിഞ്ഞ പദങ്ങളില്‍ ഒട്ടുമിക്കതും സ്ഥായിയായ  ശൃംഗാരരസത്തിനു പ്രാമുഖ്യം നല്കിയതാണ് എങ്കില്‍ "സലജ്ജോഹം" അവിടെയും വേറിട്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നു . ഒരു പുരുഷന്‍ മറ്റൊരു പുരുഷനോട് പറയുന്ന ഭാഗം ആണ് ഇവിടെ എല്ലാ ഭാവതലങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുഅത് എന്നാ പ്രത്യേകതയും ഇതിനുണ്ട് . 

ഫോട്ടോ : കടപ്പാട് : ശ്രീ ഹരീഷ് എന്‍  നമ്പൂതിരി