Saturday, February 25, 2012

ഹൃദയരാഗത്തിന്റെ പതിനൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍

പതിനൊന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഒരു സെപ്റ്റംബറില്‍ സൗദി അറേബ്യയിലെ ഒരു തുറമുഖ പട്ടണത്തിലെ എന്റെ ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് ഒരു ഫോണ്‍ വന്നു. അവിടെ അടുത്തു തന്നെ സാമസിക്കുന്ന, നാട്ടില്‍ വെക്കേഷനു പോയി അന്നു മടങ്ങി വന്നിരുന്ന എന്റെ സഹോദരിയുടെതായിരുന്നു.

"പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. വന്നാല്‍ തരാം"

കെട്ടുപ്രായം ആയി ആ മുറി മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുകയും വരുന്ന അഞ്ചുകൊല്ലത്തെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വിലയിരുത്തി "കെട്ടണോ വേണ്ടയോ" എന്ന ഭാവഗീതം ആലപിക്കുകയും ആശയസമരപ്പോരാട്ടം നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ കൈകള്‍ ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി സ്റ്റാന്റിലേക്ക് നീങ്ങുകയും അവിടെ കിടന്നിരുന്ന നീല ഷ‌ര്‍ട്ട് എടിത്തിട്ടുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങുകയും ചെയ്തു.

സെപ്റ്റംബറില്‍ സൗദി അറെബ്യയില്‍ മധുരമനോജ്ഞമായ കാലാവസ്ഥ‌‌‌യാണ്. ആവിയുള്ള ഇഡ്ഡലിക്കുട്ടകം തുറക്കുമ്പൊള്‍ അതിന്റെ മുകളില്‍ പോയി ശ്വാസം വലിക്കുന്നതു പോലെ ഇരിക്കും പുറത്തിറങ്ങി ശ്വാസം വലിച്ചാല്‍. അങ്ങനെ പുഴുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന (ഹ്യുമിഡ് എന്ന് ഇംഗ്ലീഷ്) നിശീഥിനിയില്‍ മുണ്ടും മാടിക്കുത്തി ഞാന്‍ വലിഞ്ഞു നടന്നു. സൗദി അറേബ്യയില്‍ മുണ്ട് മാടിക്കുത്തുകയോ എന്നത്ഭുതപ്പെടരുത്.വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലാത്ത ആ പട്ടണത്തില്‍ അതൊക്കെ നടക്കുമായിരുന്നു. സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഏതാണ്ട് എണ്ണൂറ് മീറ്റര്‍ ഉണ്ട്. എണ്ണൂറ് മീറ്റര്‍ എട്ട് കിലോമീറ്റര്‍ ആണെന്നു തോന്നിച്ചെങ്കിലും സാധാരണ എത്തുന്നതിലും വേഗം വിയ‌ര്‍‌ത്തൊലിച്ച് ഞാന്‍ അവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ദാഹപരവേശങ്ങളൊക്കെ ഏതാണ്ട് അറുതി വരുത്തി ഞാനിരിക്കവേ വെള്ളക്കവറിലിട്ട ഫോട്ടോ ചേച്ചി എന്റെ നേരെ നീട്ടി. "ഇന്നാ ഫോട്ടോ"

പടപടാന്ന് ഇടിക്കുന്ന (എന്തിനാണോ എന്തോ) നൊഞ്ചോടെ ഞാനതു വാങ്ങി. കൈയ്യില്‍ വെച്ചു. ആവശ്യത്തിനു ബലം പിടിച്ചു. "ഓ.. പിന്നെ നോക്കാം" എന്ന ഭാവത്തോടെ. പിന്നെ എങ്ങിനെയൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നിസ്സംഗഭാവത്തില്‍ അതായത് എനിക്ക് ഇതിനൊന്നും ഒരു ധൃതിയും ഇല്ലാത്ത ആളാണ് എന്ന ഭാവത്തില്‍ അല്പനേരം കൂടി ഇരുന്ന ശേഷം ഞാന്‍ "പോട്ടെ"  എന്നും "പോയിക്കിടന്നുറങ്ങട്ടെ " എന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും സ്കൂട്ടായി.

പുറത്തിറങ്ങി അല്പം നടന്ന ശേഷം ഞാന്‍ ഉത്ഖണ്ഡയൊടെ ആ കവര്‍ തുറന്ന് അതിലെ ഫോട്ടോ കയ്യില്‍ എടുത്തു. ഇതാ അവള്‍. ശ്ശേ.. റോഡിലാണെങ്കില്‍ ആവശ്യത്തിനു വെട്ടവും ഇല്ല. തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു വലിയം സോഡിയം ലാമ്പിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്ന ഞാന്‍ സോഡിയം ലാമ്പിന്റെ പ്രഭാപൂരത്തില്‍ എന്റെ ഭാവിവധുവിനെ കണ്ടു. എബ്രഹാം ലിങ്കണ്‍ തെരുവു വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ് പഠിച്ചതെങ്കില്‍ ഞാന്‍  തെരുവു വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ് എന്റെ ഭാര്യയെ വിദ്യയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. മഹാന്മാര്‍ ഒരുപോലെ പ്രവര്‍ത്തിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ അനുസ്മരിച്ചു.

നീലനിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, കൈകള്‍ മുന്‍പില്‍ ബന്ധിച്ച് ചിരിച്ച് നിന്ന അവള്‍ "എന്നെ തന്നെ ഒന്നു കല്യാണം കഴിക്കൂ. നമ്മള്‍ ഒന്നാകേണ്ടവരാണ്" എന്നു പറഞ്ഞതായും എനിക്കു തോന്നി. റാസ്തനൂരയിലെ മലായളിയുടെ സ്റ്റുഡിയോയിലെ പച്ച കുഷന്‍ ഇട്ട അറബി സിംഹാസനത്തില്‍ ഒരു ചുള്ളന്‍ ഗ‌ള്‍ഫന്റെ ഗമ‌യൊടെ ഇരുന്ന് എടുത്ത ഫോട്ടോ ഞാനും അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു. അതു കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കും ഇങ്ങിനെ ത്ന്നെ തോന്നണേ എന്നു ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിചു.

ജീവിതം യൗവ്വനതീഷ്ണവും ഹൃദയം പ്രേമസുരഭിലവുമായ അനവധി ദിനങ്ങള്‍. ഇടക്കെപ്പൊഴോ വിദ്യയുടെ വീട്ടിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ലഭിച്ച ദിവസം ഞാന്‍ അവിടെക്കു വിളിച്ചു. വിദ്യയുടെ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചതിനു ശേഷം എന്റെ പ്രതിശ്രുതവധുവിന്റെ ശബ്ദം ഞാന്‍ ഫോണിലൂടെ കേട്ടു.
"എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നതു വരെ"
"എന്തിന്"
ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ബലം കൊടുത്ത് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"അല്ലാ .. ഈ കഥകളിക്കാരന്‍ എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍...."

ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു. കഥകളിക്കാരന്‍ ആണ് എന്നു കേട്ടപ്പോല്‍ നാട്ടിലൊക്കെ കുറച്ച് ഡാന്‍സൊക്കെ പഠിച്ച് "സവാളവട" എന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന "കിളിശബ്ദമുള്ള" ആരെങ്കിലും ആവുമോ എന്ന ഭയെന്റെ പ്രിയതമയെ വേട്ടയാടുന്നുപോലും.

ഞാന്‍ പരമാവധി "ബാസ്" കൊടുത്ത് ചോദിച്ചു

"ഇപ്പോള്‍ ശബ്ദമൊക്കെ കേട്ട്... സന്തോഷമായില്ലേ"

മറുതലക്കല്‍ ചിരി..

വെയില്‍ തിളക്കുന്ന നാലു മാസങ്ങള്‍ എന്റെ മനസ്സിലെ പ്രേമത്തിന്റെ‍ കുളിര്‍മഴ പെയ്ത് കുളിര്‍പ്പിച്ച് കടന്നു പോയി.

ഫെബ്രുവരി രണ്ട് 2001.

അന്നാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ആദ്യ വെക്കേഷന് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചത്. വിവാഹത്തിനു വേണ്ടിയും. സൗദി അറേബ്യയിലെ മണ്ണു വിട്ട് ഫ്ലൈറ്റ് പറന്നുയരുമ്പോള്‍ സാധാരണ മലയാളിക്കുണ്ടാകുന്ന ഒരു സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്റേത്. ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരാളെക്കൂടി കൂടെക്കൂട്ടാന്‍ പോവുന്നതിന്റെ സന്തോഷം. മേഘങ്ങളെ കീഴടക്കി വിമാനം കുതിക്കവെ എന്റെ മനസ്സ് മേഘങ്ങളില്‍ നൃത്തം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു  .

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ വധുവിനെ കാണാന്‍ അടുത്ത ദിവസമേ പോവുന്നുള്ളൂ എന്നറിഞ്ഞു. അല്പം നിരാശ തോന്നി. ടൗണിലേക്കിറങ്ങിയ എന്റെ മനസ്സ് തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സില്‍ തുളുമ്പി നിന്നിരുന്ന  സ്നേഹത്തിനു മുന്നില്‍ നാട്ടുനടപ്പിന്റെ മതിലുകള്‍ കാണാതെയായി. ഞാന്‍ നേരെ വിദ്യയുടെ വീട്ടിലേക്കെത്തി. എല്ലാവര്‍ക്കും അപ്രതീക്ഷിതമായ സന്ദര്‍ശനം.

അപ്പൊള്‍ അവിടെ വെച്ച് ഞാന്‍ അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടു.
മുഖം നിറയെ ചിരിയുമായി
കണ്ണുകള്‍ നിറയെ സ്നേഹവുമായി
നെഞ്ചു നിറയെ പ്രേമവുമായി.....

എന്റെ പെണ്ണിനെ.

രണ്ടായിരത്തി പതിനൊന്ന് ഫെബ്രുവരി ഇരുപത്തിയഞ്ചാം തീയതി എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കഴുത്തില്‍ താലി ചാര്‍ത്തിയിട്ട്  ഇന്നേക്ക് പതിനൊന്നു കൊല്ലമായിരിക്കുന്നു.

പ്രണയിച്ചും പിണങ്ങിയും ഇണങ്ങിയും കഴിഞ്ഞ ഇണ പിരിയാത്ത പതിനൊന്നു കൊല്ലങ്ങള്‍!

iഇനിയും സ്നേഹിച്ചു തീരാതെ എത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരിക്കണേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന‌യുമായി...

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ക്ക് സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വിവാഹവാര്‍ഷികാശംസകള്‍‍!

Wednesday, February 1, 2012

കാവടിയും സോഡയും

ആലപ്പുഴജില്ലയില്‍ കരുവാറ്റാക്ക്  തെക്കോട്ടും എവൂരിനു വടക്കോട്ടും ഉള്ള ദിക്കില്‍ "തൈപ്പൂയം" എന്നാല്‍ ബഹുവിശേഷം തന്നെ.

പണ്ട് , ഞാന്‍ ഒരു ആറേഴു വയസ്സുള്ള ഒരു മോണ്‍സ്ട്റായിരുന്ന കാലം . അമ്മയുടെ  ഹരിപ്പാട്ടുള്ള കുടുംബവീട്ടില്‍ തൈപ്പൂയം പ്രമാണിച്ചു ഞാനടക്കമുള്ള കുരുപ്പുകളെയും  മറ്റും തൈപ്പൂയത്ത്തിനു "കാവടി" എടുപ്പിക്കനായി അത്യാവശ്യം വ്രതം ഒക്കെ നോല്‍പ്പിച്ചു പഴുപ്പിച്ചു പരുവമാക്കി നിര്‍ത്തിയ ഒരു തൈപ്പൂയക്കാലം . കുഞ്ഞുകുട്ടികള്‍ മുതല്‍ നല്ല തല മൂത്ത അപ്പൂപ്പന്മാര്‍ വരെ കാവടി എടുക്കാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു നില്‍ക്കുന്നു . ലോകത്തുള്ള സകല ബന്ധുക്കളും കുടുംബത്ത് കൂടി നല്ല "ഴ" പരുവം . ബഹളമയം . എവിടെയും "ഇച്ചേയ്" "കൊച്ചാട്ടാ" "വല്യണ്ണാ" എന്നൊക്കെയുള്ള മധ്യതിരുവിതാംകൂര്‍ വിളികള്‍ മാത്രം .

തൈപ്പൂയത്തിന്റെ അന്ന് കാലത്ത് എന്നെ അടക്കമുള്ള പൈതങ്ങളെ ഒക്കെ ആട്ടിത്തെളിച്ച് കുളക്കടവില്‍ കൊണ്ടുപോയി അമ്മയും കുഞ്ഞമ്മമാരും  കൂടി മുക്കി ഒലച്ചു  പിഴിഞ്ഞു കുളിപ്പിച്ച് തിരികെ കൊണ്ടു വന്നു . പിന്നെ ഒരു കാവി മുണ്ടും ഉടുപ്പിച്ചു കൈയ്യില്‍ ഒരു താലവും അതില്‍ കുറെ ഭസ്മവും പിന്നെ ഒരു കുറ്റി മയില്‍പ്പീലിയും  തന്നു ഒരു മുതിര്‍ന്ന "കൊച്ചാട്ടന്റെ" കൂടെ "ഭിക്ഷ"ക്കായി പറഞ്ഞു വിട്ടു . ഉല്സാഹ പൂര്‍വ്വം ഭിക്ഷ തേടാനുള്ള ആ ഒരു അവസരം ഞാനും കളഞ്ഞു കുളിച്ചില്ല . ചെല്ലുന്ന വീടുകളിലൊക്കെ നല്ല ചിരിയോടെയുള്ള സ്വീകരണം . ഭിക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു തിരികെ വന്നു മുക്തകണ്ഠം പ്രഭാതഭക്ഷണം ഭുജിച്ചു  ഫിറ്റാക്കി നിന്നു. കാവടിക്കുള്ള സമയം സമാഗതമായി .കുടുംബത്തിനടുത്തുള്ള "തലത്തോട്ടാ" അമ്പലത്തില്‍ നിന്നാണ് കാവടി ഘോഷയാത്രയുടെ തുടക്കം . അവിടെ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു എവിടൊക്കെയോ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു  സുബ്രമ്മണ്യക്ഷേത്രത്തിലാണ് കാവടി അവസാനിക്കുക .  കാവടി എടുക്കുന്ന നൂറു കണക്കിന് ആബാലവൃദ്ധം ഭക്തര്‍ . എന്നെയും എന്റെ സഹോദരിമാരെയും പിന്നെ കുഞ്ഞമ്മമാരുടെ മക്കളെയും ഒക്കെ കാവടി എടുപ്പിച്ചു തയ്യാറാക്കി നിര്‍ത്തി . പൂകളൊക്കെക്കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച , ഇരുവശവും മയില്‍പ്പീലി കെട്ടിയ വളഞ്ഞ കാവടി. ഇരു വശവും ചെറിയ മൊന്തകളില്‍ ശര്ക്കരപ്പാനി നിറച്ചു അടച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു . ഇടതു തോളില്‍ കാവടി വെച്ച് അതിന്റെ പിടിയില്‍ രണ്ടു കൈകളും മുറുകെ പിടിച്ചു  ഗമയില്‍ ഞാനങ്ങിനെ നിന്നു . കുട്ടികളെ നോക്കാനായി കുറച്ചു മുതിര്‍ന്ന സ്ത്രീകളും ഉണ്ട് ചുറ്റിനും . എന്റെ തൊട്ടടുത്തായി ഞാന്‍ "സുമതി" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ഒരു മുതിര്‍ന്ന ചേച്ചിയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത് .   പാണ്ടിമേളത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെയുള്ള നാഗസ്വരവും പഞ്ചവാദ്യവും ചെണ്ടമേളവും എല്ലാം കൂടി ആകെ ഉത്സവപ്രതീതി . കാവടി ഘോഷയാത്ര ആരംഭിച്ചു .

പാണ്ടിമേളത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നാഗസ്വരം തകര്‍ക്കുകയാണ് . എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഏതൊക്കെയോ പാട്ടുകള്‍ പാണ്ടിദുരൈ ഊതി വിടുന്നുണ്ടല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു . ചുറ്റിനും ഭക്തി കൊണ്ട് നില്‍ക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതെ  പുരുഷാരം "ഹരഹരോ ഹരഹര " വിളിക്കുന്നു . കുറച്ചു നേരം ഞാനും വിളിച്ചു നോക്കി . ഒരു ഗുമ്മു തോന്നഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിര്‍ത്തി . കാലും കുറേശെ കഴച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു . ടാറിട്ട റോഡിലൂടെയുള്ള നടത്തം . ചൂടും പുകച്ചിലും ചൊറിച്ചിലും ... എനിക്ക് കുറേശെ രസം പോയിത്തുടങ്ങിരുന്നു . ചുറ്റിനുമുള്ള സ്ത്രീകളൊക്കെ "ഹരഹരോ ഹരഹര " വിളിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമല്ല "വിളി വിളി " എന്ന് എന്നോട് ആക്രോശിക്കുയും ചെയ്തു തുടങ്ങി .

പെട്ടെന്ന് ഒരു ബഹളം കേട്ടു. ഞാന്‍ ആ ദിക്കിലേക്ക് നോക്കി. ഘോഷയാത്രയുടെ നടുവിലായി അതാ ഒരു വലിയ ഇളക്കം .
"ദൈവമേ .. കൃഷ്ണന്‍കൊച്ചാട്ടന് അനുഗ്രഹം കേറി" എന്ന് ഒരു കുഞ്ഞമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു .

നോക്കിയപ്പോള്‍ എന്റെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവായ ചിറ്റപ്പന്‍ മുരുകന്റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍ തകര്‍ത്തു തുള്ളുന്നു . തുള്ളുന്നു എന്ന് വെച്ചാല്‍ കാവടിയൊക്കെ അമ്മാനമാടി , കയ്യിലുള്ള വലിയ മയില്‍പ്പീലിക്കെട്ടുകൊണ്ട്  ചുറ്റിനുമുള്ളവരെയൊക്കെ  തല്ലിത്തകര്ത്തുകൊണ്ടുള്ള തുള്ളല്‍ . ചുറ്റിനും പത്തിരുപതു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഒരു വലയം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു . കാവടി താഴെപ്പോകാതെയും ആളു തന്നെ താഴെപ്പോകതെയും ആരെക്കൊയോ മുറുകെപ്പിടിചിരിക്കുന്നു .  "ഹരഹരോ ഹരഹര " "ഹരഹരോ ഹരഹര " .. പുരുഷാരം ഭക്തിയുടെ ഔന്നത്യത്തില്‍ ആറാടുകയാണ് .  ചിറ്റപ്പനെ കൂടാതെ മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് കൂടി "തുള്ളല്‍" തുടങ്ങിയിരുന്നു . ടാറിട്ട റോഡ്‌. ഉച്ചസമയം . ചൂടും പുകച്ചിലും ചൊറിച്ചിലും.. എനിക്ക് ആകെക്കൂടി രസക്കേടായി . എന്നെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല . ഞാനടക്കമുള്ള പിള്ളേര് സെറ്റ്‌ പതുക്കെ നടക്കുന്നു . അങ്ങിനെയിരിക്കെ,  എന്റെ ഒരു മുന്നാള്‍ക്ക്  മുന്നിലായി അതാ  ഒരു ബഹളം .

"ഏ!"

എന്റെ മൂത്ത സഹോദരിയും  അതാ തുള്ളിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . കാവടിയുടെ പിടിയില്‍ രണ്ടു കൈകളും മുറുകെ പിടിച്ചു വിറച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടും പിറകോട്ടും ആടിയാടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു പെങ്ങള്‍ .

ഞാന്‍ എന്നെ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി . "ശെടാ.. ഇവിടുള്ള സകലമാന ആള്‍ക്കാരും തുള്ളിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ഞാന്‍ മാത്രം വെറുതെ ഇങ്ങനെ". ആരും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന തോന്നല്‍ എന്നെ വല്ലാതെ വലച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു . അങ്ങിനെ വിഷണ്ണനായി നടക്കവേ, പാണ്ടിമേളത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നാഗസ്വരത്തില്‍  ഞാന്‍ ചിരപരിചിതമായ ഒരു പാട്ട് കേട്ടു.

"പളനിമലക്കൊവിലിലെ പാല്ക്കാവടി ബാലസുബ്രമ്മണ്യന്റെ പീലിക്കാവടി"

എന്റെ കൊച്ചു മനസ്സിലേക്ക് ഐഡിയാ വീശി . പതുക്കെ കണ്ണുകള്‍ ചിമ്മി "പെപെപെ പെപെ പേപെപെപെ പേപ്പേപെപെ" എന്ന താളത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ കൊച്ചു  ചുവടുകള്‍ വെച്ചു . ചുറ്റിനും ഉണ്ടായ ഒരു ആരവം ഞാന്‍ ഗൂഡസ്മിതത്തോടെ  ശ്രദ്ധിച്ചു . "ദേ .. മോനും തുള്ളിത്തൊടങ്ങി". ക്യൂട്ട്  ആയ കൊച്ചു ചുവടുകള്‍ വെച്ച് നൃത്തരൂപത്തില്‍ തന്നെ "ക്യൂട്ടാച്ചി"യായി ഞാന്‍ നീങ്ങി  (ഇന്നത്തെപ്പോലെ തന്നെ അന്നും ഞാന്‍ ക്യൂട്ട് ആയിരുന്നു ;-)) ചുറ്റിനുമുള്ള കുഞ്ഞമ്മമാര്‍, സുമതി,  മറ്റു  സ്ത്രീകള്‍  എല്ലാവരും കൂടി "ഹരഹരോ ഹരഹര" വിളിച്ചു എന്റെ ആവേശം ഉയര്‍ത്തി . ഞാന്‍ ക്ഷീണം മറന്നു . സംതൃപ്തനായി അങ്ങിനെ പോകവേ നാഗസ്വരക്കാരന്‍ പാണ്ടിദുരൈ "പളനിമലക്കൊവിലിലെ" അവസാനിപ്പിച്ച്‌ അടുത്ത പാട്ടിലേക്ക് കയറി ..
"ങേ ! ഇതേതു പാട്ട് ... നല്ല പരിചയമുള്ള പാട്ടാണല്ലോ ഇത് " ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു . പെട്ടെന്നാണ് ആ ചിരപരിചിതമായ സിനിമാഗാനം എന്റെ മനസ്സില്‍ മിന്നിയത് . ഞാന്‍ ഒരു ചിരിയോടെ കണ്ണ് തുറന്നു അടുത്തുള്ള സുമതിയോടു ചോദിച്ചു (തുള്ളലും നൃത്തവുമൊക്കെ നിന്നുപോയിരുന്നു )

"ഹിത് .. പുലയനാര്‍ മണിയമ്മയെന്ന പാട്ടല്ലേ !!!!?"

സ്തബ്ധരായ എന്റെ പ്രോല്സാഹനക്കമ്മറ്റിക്കാര്‍  എന്നെ പകച്ചു നോക്കി . ഇതാ 'അനുഗ്രഹം കയറി തുള്ളിയിരുന്ന കൊച്ചു ഭക്തശിരോമണി  സിനിമാപ്പാട്ടിന്റെ പേരും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നു"

സുമതി കുസൃതി കലര്‍ന്ന ചിരിയോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു "ഹയ്യട ! കള്ളത്തുള്ളലാ തുള്ളിയത് ല്ലേ ?"

സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് അപ്പോഴാണ്‌ എന്റെ കളി വെളിച്ചത്തായി എന്ന് മനസ്സിലായത്‌  . പിന്നെ ഞാന്‍ തുള്ളാനൊന്നും പോയില്ല . ഘോഷയാത്ര തുള്ളിത്തകര്‍ത്ത്‌  സുബ്രമ്മണ്യക്ഷേത്രത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു . അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു . അകത്തും തുള്ളക്കാരൊക്കെ തുള്ളല്‍ തന്നെ . എനിക്ക് കുശുമ്പു തോന്നി .  എല്ലാം കള്ളത്തുള്ളലാണ് എന്ന് വിളിച്ചു പറയാന്‍ തോന്നി .  പറഞ്ഞില്ല.

ഒടുവില്‍ എല്ലാറ്റിനും  ഒരവസാനം വേണമല്ലോ . തുള്ളക്കാരെയൊക്കെ "സൈഡ്" ആക്കാന്‍ ആളുകള്‍ ശ്രമിക്കുന്നു . സോഡാ, വെള്ളം മുതലായ ദ്രാവകങ്ങളൊക്കെ മുഖത്തൊഴിച്ചാണ് "അനുഗ്രഹം" കയരിയിരിക്കുന്നവരെയൊക്കെ ഉണര്‍ത്തുന്നത് . ഉണരുന്നവര്‍ ഉണരുന്നവര്‍ തളര്‍ന്നു നിലത്തിരിക്കുന്നു .. കിടക്കുന്നു .. പരവശരാകുന്നു .. സോഡാ ചോദിക്കുന്നു .. മടമടാന്നു കുടിക്കുന്നു .. ആകെ പരവേശമഹാമഹം .

ഞാന്‍ എന്ന കാവടിക്കാരന്‍ ചുമ്മാ നില്‍ക്കുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി . ഇനി കുറച്ചു പരവശനായിക്കളയാം .

ശ്രീകോവിലിന്റെ മുന്നിലെ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്നു .. പരവേശത്തോടെ.. എന്നിട്ട് ഞാന്‍ സുമതിയെ വിളിച്ചു

"ഷുമതീ .... ഷോഡാ"


-------------------------------------
"ഇച്ചേയ്" - ചേച്ചി /ചേട്ടത്തി
കൊച്ചാട്ടന്‍ - ചേട്ടന്‍ / ഏട്ടന്‍
മൊന്ത - ചെറിയ ജഗ്/പാത്രം
കുഞ്ഞമ്മ - അമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരി
ചിറ്റപ്പന്‍ - കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌